De zaak in het kort
In deze juridische kwestie ligt de focus op een geschil tussen een groep appartementseigenaren, hierna aangeduid als [verzoekers], en de Vereniging van Eigenaren (VvE) van een vakantiepark. De kern van het geschil betreft de rechtmatigheid van twee besluiten die tijdens een Algemene Ledenvergadering (ALV) van de VvE zijn genomen. Het eerste besluit betreft de herverdeling van de kosten voor toezicht en afvalverwijdering, terwijl het tweede besluit gaat over de aanpassing van de verhuurovereenkomsten met de verhuurbemiddelaar. De kantonrechter oordeelde dat het besluit over de kostenverdeling nietig is vanwege strijd met het splitsingsreglement, terwijl het besluit over de verhuurovereenkomsten niet nietig of vernietigbaar is.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon toen [verzoekers] op 31 maart 2025 een verzoekschrift indienden bij de griffie van de rechtbank Noord-Nederland. Dit verzoekschrift werd gevolgd door een verweerschrift van de VvE en aanvullende bewijsstukken van [verzoekers]. De zaak werd mondeling behandeld op 6 oktober 2025, waarbij zowel vertegenwoordigers van [verzoekers] als van de VvE aanwezig waren.
De feiten van de zaak zijn gebaseerd op de splitsingsakte van 14 juni 2010, waarin 77 appartementsrechten werden gevormd en de VvE werd opgericht. De splitsingsakte, het Modelreglement 2006, en het bijbehorende splitsingsreglement vormen de juridische basis voor deze zaak. In de loop der jaren hebben de appartementseigenaren, waaronder [verzoekers], verschillende overeenkomsten gesloten met [bedrijf], de oorspronkelijke ontwikkelaar van het park. Deze overeenkomsten omvatten onder andere een beheer- en verhuurovereenkomst.
In maart 2025 nam de ALV van de VvE enkele besluiten die door [verzoekers] werden betwist. Besluit 5.2.1 betrof de aanpassing van de verhuurovereenkomsten, waarbij de VvE inspraak kreeg over de voorwaarden voor verhuurbemiddeling. De Besluiten 6.1 en 6.2 richtten zich op de herverdeling van de kosten voor beheer en afvalverwijdering, waarbij een nieuwe methode werd geïntroduceerd op basis van waterverbruik.
De beslissing van de rechtbank
De kantonrechter moest beoordelen of de besluiten van de VvE nietig of vernietigbaar waren. Besluit 5.2.1, dat handelt over de verhuurovereenkomsten, werd niet nietig verklaard. De rechter oordeelde dat er geen sprake was van strijd met de splitsingsakte, het splitsingsreglement of de wet. Ook vond de kantonrechter dat er geen gronden voor vernietiging aanwezig waren, zoals redelijkheid en billijkheid. [Verzoekers] hadden onvoldoende bewijs geleverd dat de ALV onrechtmatig handelde.
Anders was het oordeel voor Besluiten 6.1 en 6.2. De kantonrechter verklaarde deze besluiten nietig omdat ze in strijd waren met het splitsingsreglement dat in de splitsingsakte was opgenomen. De verdeling van de gezamenlijke kosten moet volgens de wet worden geregeld in het splitsingsreglement en niet in een apart huishoudelijk reglement zoals het Parkreglement. De nieuwe kostenverdeling op basis van waterverbruik kon daarom niet rechtsgeldig worden doorgevoerd.
Ten aanzien van de proceskosten oordeelde de kantonrechter dat deze tussen beide partijen werden gecompenseerd. Dit houdt in dat beide partijen hun eigen kosten moeten dragen, omdat zij elk gedeeltelijk in het gelijk zijn gesteld.
De uitspraak illustreert de complexiteit van juridische geschillen binnen VvE’s, waarbij de juridische basis vaak ligt in de splitsingsakte en de daaraan verbonden reglementen. De zaak benadrukt het belang van zorgvuldige naleving van deze documenten bij het nemen van beslissingen binnen een VvE.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
