De zaak in het kort
In deze zaak heeft het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden een verdachte veroordeeld voor ernstige strafbare feiten, waaronder verkrachting, poging tot doodslag, poging tot wederrechtelijke vrijheidsberoving en diefstal. De verdachte heeft een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van acht jaar gekregen, evenals een maatregel van terbeschikkingstelling (tbs) met dwangverpleging. De verdachte heeft in hoger beroep meegewerkt aan een psychologisch en psychiatrisch onderzoek, wat resulteerde in de beoordeling dat hij verminderd toerekeningsvatbaar is. Desondanks heeft het hof geoordeeld dat de ernst van de feiten en het hoge recidiverisico een tbs-maatregel met verpleging noodzakelijk maken. De vorderingen van de benadeelde partijen zijn gedeeltelijk toegewezen.
Het verloop van het proces en de feiten
De verdachte werd in eerste aanleg door de rechtbank Midden-Nederland veroordeeld. Hij ging in hoger beroep tegen dit vonnis. Het hof heeft de zaak opnieuw onderzocht, waarbij zittingen plaatsvonden op 21 oktober 2024 en 9 december 2025. Tijdens het hoger beroep heeft de verdachte, anders dan in eerste aanleg, wel meegewerkt aan persoonlijkheidsonderzoek door een psycholoog en een psychiater. Zij concludeerden dat de verdachte verminderd toerekeningsvatbaar is door een verstandelijke beperking en verslavingsproblematiek.
De verdachte werd beschuldigd van meerdere ernstige feiten die plaatsvonden in juli 2023. Dit omvatte de gewelddadige verkrachting van een vrouw, waarbij hij haar naar een bosje trok, bedreigde en fysiek mishandelde. Naast de verkrachting probeerde hij de vrouw te doden door haar keel dicht te knijpen. In een andere zaak probeerde de verdachte een andere vrouw wederrechtelijk van haar vrijheid te beroven. Beide slachtoffers hebben aanzienlijke fysieke en psychische schade opgelopen door de daden van de verdachte.
Bij de beoordeling van de zaak stelde de verdediging dat de verdachte geen opzet had op de dood van het slachtoffer en vroeg vrijspraak voor de poging tot doodslag. Het hof oordeelde anders en vond op basis van getuigenverklaringen en medisch bewijs dat er wel degelijk sprake was van opzet, al dan niet in voorwaardelijke zin.
De beslissing van de rechtbank
Het hof heeft de verdachte veroordeeld tot een gevangenisstraf van acht jaar. Deze straf is gelijk aan de straf die de rechtbank Midden-Nederland in eerste aanleg had opgelegd. De maatregel van terbeschikkingstelling met dwangverpleging werd ook bevestigd. Het hof achtte dit noodzakelijk vanwege de ernstige delicten, de persoonlijkheidsproblematiek en het hoge recidiverisico. De rechtbank vond dat een minder stringent kader dan dwangverpleging onvoldoende bescherming zou bieden tegen het risico op herhaling.
De vorderingen van de benadeelde partij [benadeelde 2] werden gedeeltelijk toegewezen. Het hof kende € 40.879,58 toe, bestaande uit materiële en immateriële schade. De benadeelde partij [benadeelde 1] kreeg een volledige toewijzing van haar vordering van € 1.637,04. Beide bedragen werden vermeerderd met wettelijke rente.
Het hof zag af van de tenuitvoerlegging van een eerder opgelegde voorwaardelijke gevangenisstraf van twee weken, gezien de lange gevangenisstraf en tbs-maatregel die nu zijn opgelegd. De rechtbank vond het niet passend om na afloop van deze straf alsnog de voorwaardelijke straf ten uitvoer te leggen.
De uitspraak onderstreept het belang van een zorgvuldige afweging van de ernst van de feiten, de omstandigheden waaronder deze zijn gepleegd, en de persoonlijke omstandigheden van de verdachte, met name bij het opleggen van maatregelen zoals tbs met dwangverpleging.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
