De zaak in het kort
In deze civielrechtelijke zaak ging het om een kort geding voor de rechtbank Den Haag, waarbij de eisers de verwijdering van een dakterras eisten. De eisers beweerden dat de gedaagden, die sinds 2023 eigenaar zijn van de bovenwoning met een dakterras, overlast, schade en gevaar voor personen veroorzaakten door hun gebruik van het terras. De eisers stelden dat het gebruik zonder toestemming en vergunning plaatsvond en daarmee onrechtmatig was. De voorzieningenrechter wees de vordering echter af omdat de eisers niet voldoende aannemelijk hadden gemaakt dat de gedaagden overlast, schade of gevaar veroorzaakten. De rechtbank veroordeelde de eisers tot betaling van de proceskosten van de gedaagden.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon met een dagvaarding van de eisers op 24 november 2025, gevolgd door een mondelinge behandeling op 2 december 2025. De eisers, vertegenwoordigd door hun advocaat, stelden dat de gedaagden onrechtmatig gebruik maakten van het dakterras zonder toestemming van de VvE en zonder de vereiste bouwvergunning. Daarnaast zouden de gedaagden overlast veroorzaken door luidruchtige activiteiten en gevaarlijke situaties door het plaatsen van zware objecten op het terras.
De gedaagden, verdedigd door hun advocaat, betwistten deze beschuldigingen en stelden dat er geen sprake was van onrechtmatig gebruik of overlast. Ze gaven aan dat het terras slechts sporadisch werd gebruikt en dat er geen bewijs was van de gestelde overlast of schade. Bovendien wees de gedaagden erop dat de VvE tijdens een vergadering positief stond tegenover het gebruik van het dakterras.
De beslissing van de rechtbank
De voorzieningenrechter oordeelde dat de eisers niet voldoende aannemelijk hadden gemaakt dat het gebruik van het dakterras door de gedaagden overlast, schade of gevaar veroorzaakte. Er was geen overtuigend bewijs geleverd van geluidsoverlast of gevaarlijke situaties. De rechtbank vond dat de eisers hun stellingen onvoldoende hadden onderbouwd en wees de vordering tot verwijdering van het dakterras af.
Daarnaast stelde de voorzieningenrechter dat zelfs als de VvE geen toestemming had verleend voor het gebruik van het dak als dakterras, alleen de VvE als eigenaar van het dak gerechtigd was om actie te ondernemen, niet de individuele eisers. De eisers konden daarom hun vordering niet op deze grond baseren.
Wat betreft de bouwvergunning, oordeelde de rechtbank dat als er een vergunning zou ontbreken, het aan de VvE was om daartegen op te treden, gezien de positieve houding van de VvE tijdens de vergadering in 2024 over het gebruik van het dak.
Aangezien de eisers in het ongelijk waren gesteld, veroordeelde de rechtbank hen tot betaling van de proceskosten van de gedaagden, begroot op € 1.616, inclusief griffierecht, salaris advocaat en nakosten. De rechtbank wees ook de gevorderde wettelijke rente over de proceskosten toe indien deze niet tijdig werden betaald. De voorzieningenrechter verklaarde deze kostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad.
Deze uitspraak benadrukt het belang van voldoende bewijs en de juiste partijrechten in juridische geschillen over het gebruik van gedeelde eigendommen binnen een VvE. De rechtbank maakte duidelijk dat zonder voldoende bewijs en juiste juridische gronden, vorderingen in kort geding moeilijk te ondersteunen zijn.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
