De zaak in het kort
De uitspraak van de Rechtbank Gelderland op 19 december 2025 betreft een geschil over een omgevingsvergunning voor het legaliseren van een dakterras en het plaatsen van een hekwerk op een bovenwoning. De vergunning werd verleend in afwijking van het bestemmingsplan. De eiseres, die onder de bovenwoning woont, was het niet eens met deze vergunningverlening en voerde verschillende beroepsgronden aan. De rechtbank oordeelde echter dat het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Arnhem de omgevingsvergunning terecht heeft verleend. Het beroep van de eiseres werd ongegrond verklaard.
Het verloop van het proces en de feiten
Op 24 oktober 2023 verleende het college de omgevingsvergunning aan de vergunninghouder voor het dakterras. Eiseres maakte hiertegen bezwaar, maar het college bleef bij zijn besluit en kende haar een dwangsom toe wegens te late besluitvorming. Eiseres stelde vervolgens beroep in tegen deze beslissing. Het college diende een verweerschrift in en de vergunninghouder gaf een reactie. De rechtbank besloot dat een zitting niet nodig was, maar op verzoek van de eiseres werd alsnog een zitting gepland op 27 oktober 2025. Uiteindelijk besloot de gemachtigde van eiseres af te zien van een toelichting ter zitting.
Tijdens de beoordeling kwamen verschillende vragen aan de orde, zoals of er sprake was van een evidente privaatrechtelijke belemmering, of het college achteraf een vergunning kon verlenen, of de belangen van eiseres voldoende waren afgewogen, en of er aanleiding was voor schadevergoeding vanwege te late besluitvorming.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank oordeelde dat er geen evidente privaatrechtelijke belemmering was. De door eiseres genoemde noodzaak voor toestemming van de vereniging van eigenaren (VvE) was niet evident, omdat het dakterras al in de splitsingsakte was opgenomen. Het argument van eiseres dat het college niet achteraf een vergunning kon verlenen werd verworpen, omdat het college de situatie heeft gelegaliseerd na een handhavingsverzoek en de aanvraag van een vergunning.
De rechtbank vond ook dat de belangen van eiseres voldoende waren afgewogen. Het college had rekening gehouden met de privacy van eiseres en het dakterras en hekwerk op een manier vormgegeven die vergelijkbaar was met de situatie bij de naastgelegen woning. Het college achtte de inbreuk op de privacy van eiseres passend binnen een stedelijke omgeving.
Wat betreft de schadevergoeding wegens te late besluitvorming, stelde de rechtbank vast dat eiseres al een dwangsom had ontvangen. Omdat het besluit niet onrechtmatig was en niet vernietigd werd, was er geen grond voor schadevergoeding. De rechtbank vond ook dat de redelijke termijn voor de procedure niet was overschreden, ondanks dat de totale duur iets meer dan twee jaar was, vanwege de proceshouding van de gemachtigde van eiseres die de procedure onnodig had vertraagd.
Concluderend werd het beroep van eiseres ongegrond verklaard. De omgevingsvergunning bleef in stand, en eiseres kreeg geen vergoeding voor haar proceskosten of voor een vermeende schending van de redelijke termijn zoals bedoeld in artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Partijen werden geïnformeerd over de mogelijkheid om hoger beroep aan te tekenen bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
