De zaak in het kort
De rechtbank Gelderland heeft een uitspraak gedaan over een omgevingsvergunning die verleend was voor de legalisering van een dakterras bij een bovenwoning. Dit dakterras was geplaatst zonder de expliciete toestemming van de Vereniging van Eigenaren (VvE). De eiseres, die onder de betreffende bovenwoning woont, maakte bezwaar tegen deze vergunning, omdat zij van mening was dat er sprake was van een evidente privaatrechtelijke belemmering en dat haar belangen onvoldoende waren afgewogen. De rechtbank oordeelde echter dat de omgevingsvergunning terecht was verleend en verklaarde het beroep van de eiseres ongegrond.
Het verloop van het proces en de feiten
Op 24 oktober 2023 verleende het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Arnhem een omgevingsvergunning voor het dakterras. De eiseres maakte bezwaar tegen dit besluit, omdat zij meende dat er zonder toestemming van de VvE was gehandeld, wat volgens haar een privaatrechtelijke belemmering zou vormen. Op 28 maart 2025 werd dit bezwaar behandeld, waarbij het college besloot het eerdere besluit te handhaven en de eiseres een dwangsom toe te kennen wegens het niet tijdig beslissen op haar bezwaar.
De rechtbank werd geconfronteerd met meerdere vragen, zoals of er sprake was van een evidente privaatrechtelijke belemmering, of de belangen van de eiseres voldoende waren afgewogen, en of er schadevergoeding moest worden toegekend vanwege de vertraagde besluitvorming. Het proces kende verschillende fases, waaronder een verzoek van de eiseres voor een zitting, die uiteindelijk niet nodig werd geacht door de rechtbank. Desondanks vond op 27 oktober 2025 een zitting plaats, waar de gemachtigde van het college aanwezig was.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank oordeelde dat er geen sprake was van een evidente privaatrechtelijke belemmering. Bij de splitsing van de appartementsrechten in 2015 was het dakterras al genoemd in de splitsingsakte, en de VvE was toen ook opgericht. De rechtbank vond dat de verwijzing naar een vonnis van de kantonrechter van augustus 2025 niet relevant was voor de beoordeling van het besluit dat op 28 maart 2025 was genomen.
Verder stelde de rechtbank dat het college beleidsruimte had bij het verlenen van een omgevingsvergunning die afweek van het bestemmingsplan en dat de belangen van de eiseres voldoende waren afgewogen. Het college had overwogen dat de privacy van de eiseres al beperkt was door de bestaande situatie, wat binnen een stedelijke omgeving als acceptabel werd beschouwd.
De rechtbank vond ook dat de vertraagde besluitvorming niet leidde tot een onrechtmatig besluit en dat er geen recht was op schadevergoeding. Hoewel de procedure langer dan twee jaar duurde, werd dit gerechtvaardigd door de proceshouding van de gemachtigde van de eiseres, die de procedure onnodig had verlengd.
In conclusie verklaarde de rechtbank het beroep van de eiseres ongegrond en wees de verzoeken om schadevergoeding af. De omgevingsvergunning bleef in stand, en de eiseres kreeg geen vergoeding voor proceskosten of het betaalde griffierecht terug. De rechtbank vond dat er geen schending was van artikel 6 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) met betrekking tot de redelijke termijn van de procedure.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
