De zaak in het kort
De rechtbank Midden-Nederland heeft een uitspraak gedaan over een geschil tussen een Vereniging van Eigenaren (VvE) en het college van burgemeester en wethouders van de gemeente Baarn. De VvE had bezwaar gemaakt tegen een besluit van het college om een pand niet aan te wijzen als gemeentelijk monument. Het bezwaar werd niet tijdig behandeld, wat leidde tot een beroep bij de rechtbank. De rechtbank beoordeelde de motivering van het college en concludeerde dat het motiveringsgebrek inmiddels was hersteld, waardoor de rechtsgevolgen van het oorspronkelijke besluit in stand bleven.
Het verloop van het proces en de feiten
De zaak begon toen de VvE bezwaar maakte tegen het besluit van het college om de oude smederij aan een specifiek adres niet aan te wijzen als gemeentelijk monument. Omdat het college niet tijdig op dit bezwaar besloot, diende de VvE een beroep in bij de rechtbank. Op 29 augustus 2025 deed de rechtbank een tussenuitspraak waarin het college werd opgedragen om binnen een gestelde termijn het motiveringsgebrek te herstellen. Het college moest de door de VvE gestelde negatieve gevolgen van het besluit inzichtelijk maken en uitleggen waarom deze gevolgen niet in aanmerking kwamen voor schadevergoeding.
Tijdens de procedure verlengde de rechtbank de termijn voor het college om het motiveringsgebrek te herstellen. Het college diende uiteindelijk een aanvullende motivering in, waarin het stelde dat het pand binnen een beschermd dorpsgezicht viel en dat de hoge materiaalkosten inherent waren aan de beschermde status van het gebied. Het college betoogde dat de gestelde schade niet buiten het normale maatschappelijke risico viel en geen onevenredige last vormde voor de VvE in vergelijking met andere pandeigenaren binnen het beschermd dorpsgezicht.
De beslissing van de rechtbank.
De rechtbank moest eerst bepalen of de VvE nog procesbelang had bij het beroep tegen het niet tijdig nemen van een besluit. Aangezien het college inmiddels wel een besluit op het bezwaar had genomen, was het procesbelang weggevallen en verklaarde de rechtbank dit beroep niet-ontvankelijk.
De rechtbank beoordeelde vervolgens het beroep tegen het besluit op bezwaar. Ondanks dat het college de aanvullende motivering te laat had ingediend, besloot de rechtbank deze toch mee te nemen in de beoordeling, omdat dit in het belang van de VvE was en verdere vertraging in de zaak zou voorkomen. De rechtbank oordeelde dat het college met de aanvullende motivering voldoende had onderbouwd waarom de VvE geen aanspraak kon maken op schadevergoeding. De rechtbank vernietigde het besluit op bezwaar vanwege het eerder geconstateerde motiveringsgebrek, maar liet de rechtsgevolgen ervan in stand. Dit betekende dat het pand niet als gemeentelijk monument werd aangewezen en dat de VvE geen schadevergoeding kreeg.
Tot slot bepaalde de rechtbank dat het college het betaalde griffierecht aan de VvE moest vergoeden en dat de VvE een proceskostenvergoeding kreeg. Het college moest deze vergoeding betalen, berekend op basis van de bijstand door een gemachtigde.
In het geheel concludeerde de rechtbank dat de VvE geen recht had op de status van gemeentelijk monument voor het pand en dat de door haar gestelde financiële nadelen binnen het normale maatschappelijke risico vielen. De uitspraak biedt de mogelijkheid tot hoger beroep bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State binnen zes weken na de verzenddatum van de uitspraak.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
