De zaak in het kort
In deze zaak huurt partij B een appartement van partij A. De kwestie draait om de servicekosten die partij B moet betalen. Partij A heeft, na eerdere procedures bij de Huurcommissie, de rechtbank gevraagd om de betalingsverplichting van partij B voor de servicekosten over de jaren 2020, 2021 en 2022 vast te stellen. Partij B betwist deze kosten en claimt dat hij in de jaren 2018 tot en met 2022 te veel heeft betaald. De kantonrechter zal in deze procedure de servicekosten over de jaren 2020, 2021 en 2022 vaststellen en beoordelen of de vorderingen van partij B terecht zijn.
Het verloop van het proces en de feiten
Partij B begon met het huren van het appartement van partij A op 1 februari 2018. De Algemene bepalingen huurovereenkomst woonruimte zijn van toepassing op de huurovereenkomst. Artikel 17.7 van deze bepalingen stelt dat de verhuurder het aandeel van de huurder in de kosten van leveringen en diensten vaststelt, ongeacht het gebruik door de huurder. Het appartement is onderdeel van een appartementencomplex met een VvE, en de servicekosten omvatten onder meer kosten voor water en gemeenschappelijke diensten.
Partij B heeft over de jaren 2020, 2021 en 2022 voorschotten op de servicekosten betaald, maar vorderde bij de Huurcommissie dat deze kosten te hoog waren. De Huurcommissie stelde de betalingsverplichting voor deze jaren lager vast dan wat partij A had gevraagd. Partij A was het hier niet mee eens en bracht de zaak voor de rechtbank.
Tijdens de procedure bij de rechtbank werd vastgesteld dat er een allonge aan de huurovereenkomst was toegevoegd, waarin de specificatie van de servicekosten was opgenomen. Partij B had deze allonge ondertekend, maar stelde dat hij die alleen voor gezien had getekend en niet akkoord was gegaan met de bepalingen.
De beslissing van de rechtbank
De kantonrechter oordeelde dat de allonge tussen de partijen overeengekomen was en dat partij A daarom de daarin opgenomen servicekosten bij partij B in rekening kan brengen. De rechtbank vond dat de Huurcommissie ten onrechte had besloten dat de allonge niet geldig was.
Wat betreft de kosten voor gemeenschappelijke ruimten, oordeelde de rechtbank dat partij A 75% van de verwarmingskosten bij partij B in rekening kan brengen, een hoger percentage dan de 60% die de Huurcommissie had vastgesteld. De kantonrechter vond echter wel dat partij A niet alle kosten kon doorberekenen als de ruimtes niet toegankelijk waren voor partij B.
De rechtbank bevestigde dat de nutsvoorzieningen voor 90% bij partij B in rekening mogen worden gebracht, en 10% bij partij A, zoals de Huurcommissie had besloten. Partij B moet ook betalen voor de kosten van het schoonmaken, de glasbewassing, klein onderhoud, glasverzekering en de huismeester, omdat deze in de allonge staan vermeld.
De rechtbank verklaarde voor recht dat partij B servicekosten van € 2.617,88 voor 2020, € 2.551,80 voor 2021, en € 1.913,46 voor 2022 aan partij A verschuldigd is. Partij B moet ook de proceskosten betalen. De rechtbank wees de vordering van partij B voor vergoeding van te veel betaalde bedragen af, omdat hij meer aan voorschotten had betaald dan hij volgens de rechtbank verschuldigd was.
De kantonrechter wees de vorderingen van partij B voor de jaren 2018 en 2019 af omdat er geen grond was voor die vorderingen en partij B ze niet voldoende had onderbouwd. Partij B werd in reconventie in het ongelijk gesteld, maar de proceskosten werden op nihil gesteld omdat de vorderingen beperkt van omvang waren en voortvloeiden uit de vorderingen in conventie.
In conclusie, de rechtbank oordeelde dat partij B de servicekosten zoals vastgesteld door de kantonrechter aan partij A moet betalen en wees de vorderingen van partij B af. Het vonnis is uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
