De zaak in het kort
De zaak betreft een geschil tussen Lidl Nederland GmbH als verhuurder en twee huurders over de beëindiging van een huurovereenkomst voor bedrijfsruimte. Lidl had de huur opgezegd met de reden dat zij de ruimte dringend nodig had voor eigen gebruik, namelijk voor de uitbreiding van haar supermarkt. De huurders, die een bakkerij in de gehuurde ruimte exploiteerden, betwisten echter dat Lidl daadwerkelijk van plan was de ruimte zelf te gebruiken. Zij stelden dat Lidl geen serieuze plannen had voor de uitbreiding en dat de opzegging enkel bedoeld was om hen uit de ruimte te zetten. De kantonrechter had oorspronkelijk in het voordeel van Lidl geoordeeld, maar het hof vernietigde dat vonnis en oordeelde dat Lidl schadeplichtig was jegens de huurders omdat de wil tot eigen gebruik van de ruimte niet werkelijk aanwezig was.
Het verloop van het proces en de feiten
Lidl had de bedrijfsruimte aanvankelijk gehuurd, maar werd later eigenaar van de appartementenrechten van het pand waarin deze zich bevond. De ruimte werd aan derden verhuurd, waaronder de huurders die er een bakkerij exploiteerden. Lidl zegde de huur op vanwege een voorgenomen uitbreiding van haar supermarkt, maar de huurders stemden niet in met deze opzegging. Besprekingen over een mogelijke voortzetting van de huur strandden, waarna Lidl de beëindigingsprocedure begon. Tijdens deze procedure bracht Lidl foto’s in het geding als bewijs van haar plannen voor eigen gebruik van de ruimte, maar het hof oordeelde dat deze foto’s niet in de gehuurde ruimte waren gemaakt en dat Lidl de waarheidsplicht had geschonden. Ook wees het hof op uitspraken van Lidl’s vastgoedmanager, waaruit bleek dat Lidl geen concrete uitbreidingsplannen had en de opzegging vooral gericht was op het verkrijgen van een flexibele huurtermijn.
De beslissing van de rechtbank
Het hof oordeelde dat Lidl geen serieuze wil had om het gehuurde persoonlijk in duurzaam gebruik te nemen, zoals vereist door de wet bij beëindiging van huur op grond van dringend eigen gebruik. De opzegging was gebaseerd op algemene plannen zonder concrete uitvoering, en er waren geen reële kansen op toestemming van de gemeente voor uitbreiding van de supermarkt. Hierdoor was de opzegging van de huur onrechtmatig, en Lidl werd schadeplichtig jegens de huurders. Het hof legde Lidl ook de proceskosten van zowel de kantonrechter als het hoger beroep op. In cassatie bleef de vraag of de wil tot eigen gebruik slechts op het moment van de beëindigingsprocedure aanwezig moest zijn of ook bij de opzegging, maar de Hoge Raad stelde dat het ontbreken van de wil op een van beide momenten al voldoende was voor schadeplichtigheid.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
