De zaak in het kort
In deze zaak gaat het om een geschil tussen Stichting Woongroen, de verhuurder, en een huurder, aangeduid als [gedaagde], over achterstallige huurverhogingen en servicekosten. Woongroen heeft [gedaagde] gedagvaard omdat zij de huurverhogingen sinds juli 2024 niet heeft betaald en ook de servicekosten van 2024 onbetaald heeft gelaten. [gedaagde] verweert zich door te stellen dat de huurachterstand gerechtvaardigd is vanwege een lekkende boiler die Woongroen niet repareert, omdat deze niet van Woongroen zou zijn. Daarnaast voert [gedaagde] aan dat de servicekosten verrekend dienen te worden met bedragen die zij in voorgaande jaren teveel heeft betaald. De kantonrechter beslist dat [gedaagde] de huurachterstand moet betalen, maar dat zij de servicekosten en de buitengerechtelijke incassokosten niet hoeft te voldoen.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon toen Woongroen op 23 juli 2025 [gedaagde] dagvaardde. [gedaagde] reageerde op de dagvaarding tijdens een civiele rolzitting op 6 augustus 2025 en diende later aanvullende stukken in. Op 24 oktober 2025 vond een mondelinge behandeling plaats, waarbij beide partijen aanwezig waren. Tijdens deze zitting werd afgesproken dat Woongroen en [gedaagde] samen de woning zouden bekijken om tot een oplossing te komen. Echter, bij een bezoek aan de woning op 3 november 2025 kwam er geen oplossing tot stand.
[gedaagde] huurt een woning van Woongroen tegen een maandelijkse huurprijs van € 476,42, die op 1 juli 2024 en 1 juli 2025 is verhoogd. Het geschil draait om het feit dat [gedaagde] deze verhogingen niet heeft betaald, evenals de afrekening van de servicekosten over 2024. [gedaagde] voert aan dat zij de huurverhogingen niet hoeft te betalen vanwege een lekkende boiler en een slecht onderhouden regenpijp. Daarnaast stelt zij dat de servicekosten moeten worden verrekend met eerdere jaren waarin Woongroen haar niet het volledige saldo heeft terugbetaald.
De beslissing van de rechtbank.
De kantonrechter oordeelt dat [gedaagde] de huurachterstand moet betalen. Ondanks dat [gedaagde] niet alle communicatie over de huurverhogingen zou hebben ontvangen, had zij, op het moment dat zij er wel van op de hoogte was, bezwaar kunnen maken bij de huurcommissie, wat zij heeft nagelaten. Bovendien zijn de huurverhogingen wettelijk toegestaan en voldoet Woongroen aan de daarvoor geldende voorwaarden.
Wat betreft de lekkende boiler, oordeelt de kantonrechter dat deze niet onder de verantwoordelijkheid van Woongroen valt. In de huurovereenkomst is niet vastgelegd dat Woongroen eigenaar is van de boiler; deze zou volgens Woongroen toebehoren aan Eneco, wat wordt ondersteund door een e-mail van Eneco. De klacht over de regenpijp wordt eveneens afgewezen omdat het onderhoud daarvan niet onder de verantwoordelijkheid van Woongroen valt, maar bij de Vereniging van Eigenaren (VVE) ligt.
Met betrekking tot de servicekosten stelt de kantonrechter dat [gedaagde] deze niet hoeft te betalen, omdat deze kan worden verrekend met bedragen die in voorgaande jaren teveel door Woongroen zijn geïnd. Woongroen heeft niet betwist dat eerder te weinig servicekosten zijn terugbetaald, waardoor de verrekening gerechtvaardigd is.
Tot slot beoordeelt de kantonrechter het beding in de algemene voorwaarden van Woongroen, dat [gedaagde] verplicht tot betaling van buitengerechtelijke incassokosten, als oneerlijk. Dit beding wijkt af van de wettelijke regeling en kan leiden tot onbeperkte kosten voor de consument, wat in strijd is met Europese richtlijnen. Daarom wijst de kantonrechter de vordering van Woongroen met betrekking tot de incassokosten af.
[gedaagde] wordt veroordeeld tot betaling van de proceskosten aan Woongroen, die in totaal € 486,14 bedragen. De kantonrechter verklaart de beslissing uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat deze onmiddellijk moet worden nagekomen, zelfs als er hoger beroep wordt ingesteld.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
