De zaak in het kort
In deze zaak stond een huurovereenkomst centraal tussen [partij A], de verhuurder, en [partij B], de huurster. [partij A] eiste in kort geding de ontruiming van de woning en betaling van achterstallige en toekomstige huurpenningen. [partij B] vorderde op haar beurt het herstel van gebreken aan de woning en een verbod op het ontzeggen van toegang tot het parkeerterrein. De rechtbank Den Haag wees zowel de vorderingen van [partij A] als die van [partij B] af en besloot de proceskosten te compenseren.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon met een dagvaarding door [partij A] op 6 februari 2026. De mondelinge behandeling vond plaats op 17 februari 2026. [partij A] is eigenaar van de woning die sinds 2017 aan [partij B] wordt verhuurd voor € 900 per maand. Discussies over huurprijs en gebreken ontstonden in de zomer van 2025. Op 31 juli 2025 had [partij A] via WhatsApp laten weten dat [partij B] extra kosten van € 300 per maand moest betalen voor de VvE, waar [partij B] bezwaar tegen maakte. [partij B] meldde gebreken in de woning en stelde dat de huurprijs te hoog was, gebaseerd op haar berekeningen volgens het woningwaarderingsstelsel. Sinds oktober 2025 stopte [partij B] met het betalen van de huur.
Een inspecteur van de gemeente Den Haag onderzocht op 13 januari 2026 de staat van de woning en stuurde op 30 januari 2026 een conceptbesluit last onder dwangsom naar [partij A]. [partij B] betaalde uiteindelijk een bedrag van € 2.150,- aan achterstallige huur op 4 februari 2026 en betaalde vlak voor de zitting nog € 790,41.
In conventie vorderde [partij A] de ontruiming van de woning en betaling van € 4.500,- aan achterstallige huur, vermeerderd met wettelijke rente, evenals toekomstige huurpenningen van € 900,- per maand. [partij A] betoogde dat [partij B] structureel te laat of niet betaalde, wat ontruiming rechtvaardigde. In reconventie vorderde [partij B] dat [partij A] binnen een maand de gebreken zou verhelpen, zoals geconstateerd door de gemeente, en vroeg zij een verbod op het ontzeggen van toegang tot het parkeerterrein.
De beslissing van de rechtbank
De voorzieningenrechter oordeelde dat de ontruimingsvordering in kort geding alleen kan worden toegewezen als het met grote waarschijnlijkheid ook in een bodemprocedure zou slagen, en als er een spoedeisend belang is. Hoewel [partij B] was gestopt met het betalen van huur, was er een geschil over de hoogte van de huurprijs en de gebreken van de woning. Het was niet uitgesloten dat [partij B]’s beroep op opschorting en/of verrekening zou slagen, gezien de gebreken die door de gemeente waren vastgesteld. Dit maakte dat de voorzieningenrechter de ontruimingsvordering afwees, mede omdat [partij B] al sinds 2017 met haar kinderen in de woning woonde en een zwaarwegend belang had om daar te blijven.
De vordering van [partij A] voor betaling van achterstallige en toekomstige huur werd eveneens afgewezen. Het was niet met zekerheid te zeggen dat de bodemrechter deze vorderingen zou toewijzen, gezien de mogelijkheid van opschorting en verrekening.
In reconventie werden de vorderingen van [partij B] eveneens afgewezen. De voorzieningenrechter zag geen aanleiding om [partij A] te veroordelen tot herstel van de gebreken vooruitlopend op een definitief besluit van de gemeente. De inspectie door de gemeente was slechts een conceptbesluit en [partij A] had nog tijd om de gebreken te herstellen. De vordering met betrekking tot het parkeerterrein werd afgewezen omdat [partij B] inmiddels weer toegang had en er geen reden was om aan te nemen dat die toegang opnieuw zou worden ontzegd.
De rechtbank besloot dat beide partijen hun eigen proceskosten moesten dragen, gezien het feit dat beide partijen in het ongelijk waren gesteld.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
