De zaak in het kort
In deze zaak heeft de rechtbank Midden-Nederland de rechtmatigheid beoordeeld van een door de burgemeester van Baarn opgelegd tijdelijk huisverbod aan een inwoner wegens ernstige en herhaaldelijke overlast. De eiser, die in een appartementencomplex woont, wordt beschuldigd van het veroorzaken van een onveilige leefomgeving voor zijn medebewoners. Na langdurige pogingen tot interventie zonder resultaat, heeft de burgemeester besloten tot het opleggen van een huisverbod van tien dagen. De voorzieningenrechter heeft zowel het beroep van de eiser als het verzoek om voorlopige voorziening afgewezen, waarmee het huisverbod in stand blijft.
Het verloop van het proces en de feiten
De zaak begon met een beslissing van de burgemeester op 24 februari 2026 om een huisverbod van tien dagen op te leggen aan de eiser. Sinds 2020 woont de eiser in een appartementencomplex waar sinds 2023 ernstige overlast door hem is gerapporteerd. Ondanks pogingen tot bemiddeling door de gemeente, de wijkagent en buren, zijn er geen verbeteringen in de situatie opgetreden. De klachten omvatten een sfeer van angst en onveiligheid, waardoor enkele buren zelfs zijn verhuisd. Eerdere interventies, zoals een waarschuwingsbrief en gedragsaanwijzingen met bijbehorende dwangsommen, hebben niet geleid tot vermindering van de overlast. In diverse incidenten, waaronder mishandeling en bedreiging, heeft de eiser zich niet aan opgelegde gedragsregels gehouden.
Op 3 februari 2026 vond een nieuw incident plaats waarbij de eiser probeerde de kap van een boom te verhinderen. Dit incident leidde tot de uiteindelijke beslissing van de burgemeester om het huisverbod op te leggen. De burgemeester baseerde zijn beslissing op een patroon van intimiderend en agressief gedrag en achtte het huisverbod noodzakelijk om de openbare orde te herstellen en de veiligheid van de buurtbewoners te waarborgen.
De eiser was het niet eens met het huisverbod en voerde aan dat er nog lopende procedures waren over eerdere maatregelen en dat de overlast niet bewezen was. Ook meende hij dat de belangenafweging niet goed was uitgevoerd, er geen vervangende woonruimte was aangeboden en dat er mildere maatregelen mogelijk waren.
De beslissing van de rechtbank
De voorzieningenrechter heeft geoordeeld dat de burgemeester voldoende stappen had ondernomen om de overlastproblematiek aan te pakken en dat het huisverbod gerechtvaardigd was gezien het voortdurende en ernstige karakter van de hinder veroorzaakt door de eiser. De rechter vond dat de documentatie, waaronder rapportages, proces-verbaal en verklaringen van verschillende betrokkenen, voldoende basis bood voor de conclusie dat er sprake was van ernstige en herhaalde overlast.
De rechter oordeelde bovendien dat het huisverbod evenwichtig was, aangezien de burgemeester alle stappen van de Aanpak ernstige woonoverlast had doorlopen zonder succes. Het belang van de openbare orde en de veiligheid van de omwonenden woog zwaarder dan het verblijf van de eiser in zijn woning. Daarnaast had de burgemeester, volgens de rechter, wel degelijk alternatieve woonruimte aangeboden en was er geen bewijs dat de eiser geen onderdak kon vinden voor de verboden periode.
Tot slot wees de rechter de stelling van de eiser af dat er geen vervangende woonruimte was aangeboden, aangezien de burgemeester had aangegeven dat verblijfsopties zoals een hotel en nachtopvang beschikbaar waren. Gezien de feiten en omstandigheden was het bestreden besluit evenredig.
De voorzieningenrechter verklaarde het beroep ongegrond, waarmee het huisverbod in stand blijft. De eiser heeft de mogelijkheid om in hoger beroep te gaan tegen deze uitspraak bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State. De beslissing van de voorzieningenrechter over de voorlopige voorziening is echter niet vatbaar voor hoger beroep.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
