De zaak in het kort
De rechtbank Den Haag heeft geoordeeld over een geschil met betrekking tot de handhaving van een bouwkundige splitsing van een pand. Het college van burgemeester en wethouders van Den Haag legde een last onder dwangsom op wegens illegale splitsing van een pand, zonder toestemming van de Vereniging van Eigenaren (VvE) en in strijd met het bestemmingsplan. De eisers, huurders van de woningen in het pand, betwistten de last onder dwangsom en voerden aan dat deze handhaving onevenredig was en hun rechten schond onder artikel 8 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). De rechtbank oordeelde dat de opgelegde last onder dwangsom gerechtvaardigd was en wees het beroep van de eisers af. Echter, de rechtbank kende de derde partij een schadevergoeding van €3.000 toe vanwege de overschrijding van de redelijke termijn binnen de procedure.
Het verloop van het proces en de feiten
De kwestie begon toen een toezichthouder opmerkte dat het pand aan [adres 1] was gesplitst in twee woningen. De VvE diende op 18 februari 2021 een verzoek tot handhaving in bij het college, omdat deze splitsing zonder toestemming was uitgevoerd. Een derde partij, eigenaar van een aangrenzend pand, diende ook een verzoek tot handhaving in. Op 30 april 2021 legde het college een last onder dwangsom op aan de stichtingen die verantwoordelijk waren voor de splitsing. De eisers, huurders van de woningen, maakten bezwaar tegen deze last onder dwangsom. Zij stelden dat de handhaving onevenredig was en voerden aan dat hun rechten onder artikel 8 EVRM werden geschonden. Het college verklaarde hun bezwaar ongegrond in een besluit van 8 februari 2022, waarop de eisers beroep instelden bij de rechtbank.
Tijdens de zitting van de rechtbank, die op 18 december 2025 plaatsvond, waren de eisers niet aanwezig. Het college en de derde partij waren wel vertegenwoordigd. Het college betoogde dat de splitsing in strijd was met de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) en dat handhaving noodzakelijk was. De rechtbank werd ook gevraagd om te oordelen over de redelijke termijn van de procedure, aangezien de derde partij om schadevergoeding had verzocht vanwege de overschrijding van deze termijn.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank oordeelde dat de last onder dwangsom terecht was opgelegd door het college. De rechtbank vond dat de handhaving niet onevenredig was, ondanks het argument van de eisers dat zij hun woning zouden verliezen en er geen alternatieve huisvesting beschikbaar was. De rechtbank vond dat de eisers voldoende tijd hadden gehad om naar alternatieve woonruimte te zoeken en dat de handhaving gerechtvaardigd was omdat er geen concreet zicht op legalisatie was. Het beroep op artikel 8 EVRM werd ook afgewezen, aangezien de inmenging in de rechten van de eisers bij wet was voorzien en noodzakelijk was in een democratische samenleving.
Wat betreft de schadevergoeding voor de overschrijding van de redelijke termijn, oordeelde de rechtbank dat de behandeling van de zaak te lang had geduurd en kende zij de derde partij een schadevergoeding van €3.000 toe. Dit bedrag was gebaseerd op een overschrijding van de redelijke termijn met twee jaar en negen maanden. De rechtbank wees erop dat de overschrijding grotendeels aan de rechtbank zelf toe te rekenen was en niet aan het college.
De rechtbank verklaarde het beroep van de eisers ongegrond en oordeelde dat het bestreden besluit van het college in stand bleef. Er werd geen proceskostenveroordeling uitgesproken en de eisers kregen het betaalde griffierecht niet terug. De Staat der Nederlanden, vertegenwoordigd door het ministerie van Justitie en Veiligheid, werd veroordeeld tot het betalen van de schadevergoeding aan de derde partij. Eisers die het niet eens zijn met deze uitspraak hebben de mogelijkheid om binnen zes weken in hoger beroep te gaan bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
