De zaak in het kort
De kantonrechter in Rotterdam heeft in een kort geding geoordeeld dat de verhuurder (gedaagde) van een woning de verwarmingsinstallatie van de huurder (eiser) binnen zeven dagen moet repareren of vervangen. De zaak draait om de uitval van de verwarming in de woning van de eiser, die al eerder tot een vonnis leidde waarbij de gedaagde werd veroordeeld tot reparatie. Doordat de gedaagde geen actie ondernam na dit eerste vonnis, heeft de eiser opnieuw een kort geding aangespannen. De rechter heeft nu een dwangsom van €150 per dag opgelegd voor iedere dag dat de gedaagde de installatie niet repareert na de gestelde termijn van zeven dagen, met een maximum van €15.000. De gedaagde is tevens veroordeeld tot het betalen van de proceskosten.
Het verloop van het proces en de feiten
Op 5 januari 2026 meldde de eiser dat de verwarmingsinstallatie in zijn gehuurde woning was uitgevallen. Ondanks meerdere verzoeken van de eiser, heeft de gedaagde geen reparaties uitgevoerd. Dit leidde tot een kort geding, waarin op 4 februari 2026 de rechter de gedaagde veroordeelde om de situatie te herstellen. De eiser informeerde de gedaagde direct na dit vonnis, maar de gedaagde ondernam geen actie. De situatie bleef ongewijzigd, wat de eiser ertoe bracht om opnieuw een kort geding aan te spannen.
Tijdens een zitting op 16 februari 2026, waar zowel de eiser als de vertegenwoordiger van de gedaagde aanwezig waren, beargumenteerde de eiser zijn behoefte aan een snelle oplossing vanwege het gebrek aan verwarming. De gedaagde stelde dat zij pas laat op de hoogte was gebracht van het vonnis en dat het moeilijk was om tijdens de voorjaarsvakantie een installateur te vinden. De gedaagde gaf ook aan dat er logistieke complicaties waren met betrekking tot de vervanging van de installatie, zoals de noodzaak tot mogelijk extra werk aan de rookgasafvoer en de radiatoren.
De beslissing van de rechtbank.
De kantonrechter oordeelde dat de eiser een spoedeisend belang had bij de zaak omdat hij al geruime tijd zonder verwarming zat, wat zijn woongenot ernstig aantastte. De rechter benadrukte dat de gedaagde sinds begin januari op de hoogte was van het probleem en voldoende tijd had gehad om de verwarmingsinstallatie te repareren of te vervangen. Het eerdere vonnis legde geen termijn op voor de uitvoering ervan, hetgeen de noodzaak van een dwangsom in deze zaak benadrukte. De rechter oordeelde dat het belang van de eiser om snel een werkende verwarming te hebben, zwaarder woog dan het belang van de gedaagde om meer tijd te krijgen.
De rechter stelde een termijn van zeven dagen vast voor de gedaagde om de nodige reparaties uit te voeren en legde een dwangsom op van €150 per dag na het verstrijken van deze termijn, met een maximum van €15.000. Dit bedrag is bedoeld als drukmiddel om ervoor te zorgen dat de gedaagde haar verplichtingen serieus neemt.
De eis van de eiser voor vergoeding van hotelkosten werd afgewezen. De rechter vond dat de noodzaak voor hotelovernachtingen niet vaststond en dat de eiser zijn schade had kunnen beperken door bijvoorbeeld een elektrische kachel te gebruiken. Daarom werd geen schadevergoeding toegekend voor eventuele hotelovernachtingen.
De proceskosten werden toegewezen aan de eiser, aangezien de gedaagde grotendeels in het ongelijk werd gesteld. De totale kosten werden begroot op €298,67, inclusief dagvaardingskosten, griffierecht, en een onkostenvergoeding. Het vonnis werd uitvoerbaar bij voorraad verklaard om te waarborgen dat het direct ten uitvoer kon worden gelegd, zelfs als de gedaagde in hoger beroep zou gaan.
Deze zaak benadrukt de verplichting van verhuurders om te zorgen voor essentiële voorzieningen in huurwoningen en de rechtsmiddelen die huurders hebben om snel gerechtelijke actie te ondernemen wanneer deze verplichtingen niet worden nagekomen.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
