De zaak in het kort
De zaak betreft een geschil over de waardevaststelling van twaalf woningen in het kader van de Wet waardering onroerende zaken (Wet WOZ) door de heffingsambtenaar van Belastingsamenwerking Gouwe-Rijnland. De eigenaar van de woningen, [X] B.V., betwistte de vastgestelde waarden en de opgelegde aanslagen voor onroerendezaakbelastingen en watersysteemheffing. Het Gerechtshof Den Haag heeft het hoger beroep van [X] B.V. tegen de uitspraak van de rechtbank Den Haag ongegrond verklaard, maar wel een proceskostenvergoeding toegekend vanwege de schending van artikel 8:42 van de Algemene wet bestuursrecht (Awb) door de heffingsambtenaar.
Het verloop van het proces en de feiten
De waardevaststelling van de woningen is door de heffingsambtenaar uitgevoerd op basis van systematische vergelijking met vergelijkbare objecten, waaronder [adres 13] en [adres 14]. Deze objecten zijn qua bouwjaar, ligging en gebruik vergelijkbaar met de woningen van [X] B.V. De rechtbank Den Haag oordeelde dat de taxaties en matrices van de heffingsambtenaar voldoende aannemelijk maakten dat de waarden niet te hoog waren vastgesteld. De rechtbank wees ook het verzoek van [X] B.V. om immateriële schadevergoeding af, omdat het financiële belang van de procedure minder dan € 1.000 bedroeg en de redelijke termijn niet met meer dan twaalf maanden was overschreden.
[X] B.V. ging in hoger beroep tegen de uitspraak van de rechtbank. In het hoger beroep waren vier hoofdpunten in geschil: (1) de vraag of de heffingsambtenaar alle op de zaak betrekking hebbende stukken had overgelegd, (2) of de waardevaststelling te hoog was, (3) of de aanslagen watersysteemheffing terecht waren opgelegd en (4) of er recht was op vergoeding van immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn.
Tijdens de hoger beroepsprocedure werden verschillende nadere stukken ingediend door de gemachtigde van [X] B.V., waarbij enkele gronden uiteindelijk ter zitting werden ingetrokken. De heffingsambtenaar betoogde dat een nieuwe beroepsgrond met betrekking tot de watersysteemheffing tardief was, omdat deze pas in een laat stadium van de procedure werd opgeworpen.
De beslissing van de rechtbank
Het Gerechtshof Den Haag oordeelde dat de heffingsambtenaar niet alle op de zaak betrekking hebbende stukken had overgelegd, met name de iWOZ-kaarten van de vergelijkingsobjecten, wat een schending van artikel 8:42 Awb inhoudt. Hoewel dit niet tot een gegrond hoger beroep leidde, werd de heffingsambtenaar wel veroordeeld tot vergoeding van proceskosten in het hoger beroep en het betaalde griffierecht.
Het Hof bevestigde de waardevaststelling van de woningen door de heffingsambtenaar. Het gebruikte vergelijkingsmodel en de verkoopcijfers van de vergelijkingsobjecten werden voldoende betrouwbaar geacht om de vastgestelde waarden te onderbouwen. Het Hof vond bovendien dat de verschillen tussen de vergelijkingsobjecten en de woningen voldoende waren meegenomen in de waardebepaling.
Het standpunt van [X] B.V. dat de aanslagen watersysteemheffing onterecht waren, werd als te laat ingediend beschouwd en niet in behandeling genomen. Ten aanzien van de immateriële schadevergoeding oordeelde het Hof dat het financiële belang bij de procedure minder dan € 1.000 bedroeg, waardoor geen recht op schadevergoeding bestond onder de nieuwe jurisprudentiële regels.
De uitspraak van de rechtbank Den Haag werd bevestigd. De heffingsambtenaar werd veroordeeld in de proceskosten ten bedrage van € 453,50 en tot vergoeding van het betaalde griffierecht van € 559 aan [X] B.V. Beide partijen hebben de mogelijkheid om binnen zes weken na de verzenddatum van de uitspraak beroep in cassatie in te stellen bij de Hoge Raad der Nederlanden.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
