De zaak in het kort
In deze juridische kwestie stond een donorovereenkomst centraal die was afgesloten tussen [eiseres] en [gedaagde] in 2017. [gedaagde] had in 2015 sperma gedoneerd voor IVF-behandelingen van [eiseres], wat resulteerde in de geboorte van een zoon in 2019. [eiseres] wilde de overeenkomst vernietigen, omdat ze beweerde dat ze deze onder dwaling of misbruik van omstandigheden had gesloten. De rechtbank wees de vordering van [eiseres] af, oordelend dat er geen sprake was van een wilsgebrek. Tegenvorderingen van [gedaagde] werden deels toegewezen, waaronder een contactverbod voor [eiseres] en een opgelegde immateriële schadevergoeding aan [gedaagde].
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon met een dagvaarding in december 2024, gevolgd door diverse stappen in het proces, waaronder een mondelinge behandeling in september 2025. De rechtbank onderzocht de communicatie tussen partijen over de donorovereenkomst, waarbij WhatsApp-berichten en e-mails werden geanalyseerd. Deze communicatie suggereerde dat [eiseres] op het tekenen van de overeenkomst aandrong. In 2015 hadden [eiseres] en [gedaagde] elkaar ontmoet in Macedonië, waar [gedaagde] sperma had gedoneerd. De donorovereenkomst, ondertekend in oktober 2017, hield in dat er geen familierechtelijke relatie zou ontstaan tussen [gedaagde] en het kind.
[gedaagde] diende in reconventie een verzoek in voor een contactverbod en immateriële schadevergoeding. De rechtbank stelde vast dat [eiseres] in eerdere procedures had geprobeerd het vaderschap van [gedaagde] wettelijk te laten vaststellen, maar zonder succes. Ook was er een strafrechtelijke veroordeling van [eiseres] voor stalking van [gedaagde]. [eiseres] had daarnaast meerdere juridische stappen ondernomen tegen [gedaagde], die vaak zonder resultaat waren gebleven.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank besloot de vordering van [eiseres] tot vernietiging van de donorovereenkomst af te wijzen. Er was onvoldoende bewijs voor dwaling of misbruik van omstandigheden. De communicatie tussen partijen toonde aan dat [eiseres], ondanks haar beweringen, zelf op de overeenkomst had aangedrongen en dat [gedaagde] geen druk had uitgeoefend.
In reconventie werd het contactverbod toegewezen. [eiseres] mocht gedurende twee jaar geen contact opnemen met [gedaagde] via enige communicatiemiddelen, op straffe van een dwangsom. De vordering voor een locatieverbod werd afgewezen, omdat er geen concrete dreiging was dat [eiseres] [gedaagde] fysiek zou benaderen. Ook werd [eiseres] verplicht haar nieuwe adres aan [gedaagde] door te geven na haar verhuizing.
Verder kreeg [gedaagde] een immateriële schadevergoeding toegewezen van €4.000, vanwege de langdurige en aanhoudende inbreuk op zijn persoonlijke levenssfeer door [eiseres]. De rechtbank hield rekening met de eerdere veroordeling van [eiseres] voor stalking en de aanhoudende pogingen van [eiseres] om [gedaagde] betrokken te houden, ondanks de donorovereenkomst.
De proceskosten werden ten laste van [eiseres] gelegd, zowel in conventie als in reconventie. De rechtbank oordeelde dat er geen sprake was van misbruik van procesrecht door [eiseres], waardoor er geen reden was om de werkelijke proceskosten te vergoeden. De totale proceskosten voor [gedaagde] werden begroot op €2.033,00 in conventie en €1.328,00 in reconventie, te vermeerderen met wettelijke rente indien niet tijdig betaald.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
