De zaak in het kort
In deze zaak, die diende bij de rechtbank Den Haag, was sprake van een huurgeschil tussen [partij A], de verhuurder van een woning, en [partij B], de huurder. De kern van het geschil betrof een conflict over de betaling van huurpenningen en de staat van onderhoud van de woning. [partij A] vorderde in een kort geding de ontruiming van de woning door [partij B] vanwege huurachterstand en tevens de betaling van achterstallige en toekomstige huur. [partij B] voerde aan dat er gebreken aan de woning waren die een huurverlaging rechtvaardigden en dat zij de toegang tot het parkeerterrein niet mocht worden ontzegd.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon met een dagvaarding van [partij A] aan [partij B] op 6 februari 2026. In de dagvaarding werd onder meer de achterstallige huur van € 4.500,- geëist en de ontruiming van de woning. [partij B] diende een tegeneis in, waarin zij herstel van diverse gebreken in de woning eiste en een verbod voor [partij A] om haar de toegang tot het parkeerterrein te ontzeggen.
De zaak werd mondeling behandeld op 17 februari 2026, waarbij beide partijen hun standpunten toelichtten. [partij A] stelde dat [partij B] sinds oktober 2025 geen huur meer had betaald en dat er sprake was van een structurele wanprestatie die een ontruiming rechtvaardigde. [partij B] bracht daartegen in dat de woning ernstige gebreken vertoonde, zoals lekkages en ventilatieproblemen, die het woongenot verstoorden en een verlaging van de huurprijs rechtvaardigden. Ze had eerder de verhuurder gesommeerd om de gebreken te verhelpen en had een tegenvordering ingediend voor het bedrag dat zij naar eigen zeggen te veel aan huur had betaald.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank wees de vordering tot ontruiming af. De voorzieningenrechter oordeelde dat een dergelijke maatregel in een kort geding alleen kan worden toegewezen als met grote zekerheid kan worden aangenomen dat deze ook in een bodemprocedure zou worden toegewezen. Gezien de discussie over de huurprijs en de gebreken aan de woning, was dat niet het geval. De rechter vond dat er geen sprake was van een zodanig spoedeisend belang dat een beslissing in een bodemprocedure niet kon worden afgewacht. Ook de vorderingen van [partij A] voor de betaling van de achterstallige en toekomstige huur werden afgewezen, omdat niet uitgesloten kon worden dat [partij B]’s beroep op opschorting en verrekening zou slagen in een bodemprocedure.
Voor wat betreft de vorderingen in reconventie, wees de rechtbank ook deze af. Hoewel er een conceptbesluit van de gemeente lag dat gebreken in de woning constateerde, was dit besluit nog niet definitief. De rechtbank vond dat nader onderzoek nodig was om vast te stellen welke gebreken onder de verantwoordelijkheid van [partij A] vielen. De rechtbank zag ook geen noodzaak voor het gevorderde verbod inzake de toegang tot het parkeerterrein, aangezien [partij B] reeds weer toegang had en er geen aanwijzingen waren dat [partij A] deze in de toekomst opnieuw zou weigeren.
In beide conventie en reconventie werd geoordeeld dat partijen de eigen proceskosten moesten dragen, gezien het feit dat beide partijen in het ongelijk zijn gesteld.
De uitspraak benadrukt het belang van een zorgvuldige afweging in kort geding procedures en toont aan dat de rechter terughoudend is in het toewijzen van vergaande maatregelen zoals ontruiming, zeker wanneer er sprake is van betwiste feiten en gebreken aan de gehuurde woning. De zaak illustreert tevens de complexiteit van huurgeschillen waarin zowel de financiële verplichtingen van de huurder als de onderhoudsplichten van de verhuurder centraal staan.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
