De zaak in het kort
In deze zaak draait het om de oplegging en invordering van een last onder dwangsom door het college van burgemeester en wethouders van Den Haag aan een stichting die eigenaar is van een pand waarin een bouwkundige splitsing heeft plaatsgevonden zonder de benodigde vergunningen. De rechtbank Den Haag oordeelt dat het college zowel de dwangsom terecht heeft opgelegd als ingevorderd, omdat de splitsing in strijd is met de Wet algemene bepalingen omgevingsrecht (Wabo) en de eiseres als overtreder kan worden aangemerkt. De beroepen van de eiseres worden ongegrond verklaard.
Het verloop van het proces en de feiten
Tijdens een controle op 22 januari 2021 werd geconstateerd dat er twee woningen aanwezig waren in een pand aan de [adres 2], wat leidde tot een verzoek tot handhaving door de Vereniging van Eigenaren (VvE). De VvE stelde dat een bouwkundige splitsing zonder toestemming had plaatsgevonden, wat illegaal is. Daarnaast diende de eigenaar van een nabijgelegen pand op 31 maart 2021 een verzoek tot handhaving in, stellende dat de splitsing in strijd is met het bestemmingsplan en zonder toestemming van de VvE is uitgevoerd.
Op 30 april 2021 legde het college aan de eiseres een last onder dwangsom op om de illegale splitsing te beëindigen. Indien niet aan deze last werd voldaan vóór 1 juli 2021, zou een dwangsom van € 5.000,- worden verbeurd. De bezwaren van de eiseres tegen dit besluit werden op 8 februari 2022 ongegrond verklaard. Op 16 mei 2022 bleek uit een inspectie dat de overtreding niet was beëindigd, waarop het college besloot de dwangsom in te vorderen.
De eiseres betwistte zowel de oplegging van de last als de invordering van de dwangsom, maar de rechtbank beschouwde haar beroep tegen het lastbesluit ook als een beroep tegen het invorderingsbesluit. Tijdens de zitting op 18 december 2025 werd de zaak behandeld, waarbij de eiseres niet verscheen. Het college en de derde-partij waren wel vertegenwoordigd.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank oordeelt dat de bouwkundige splitsing in strijd is met artikel 2.1 en artikel 2.3a van de Wabo, die het zonder vergunning bouwen en instandhouden van een bouwwerk verbieden. De eiseres had bij de aankoop van het pand moeten onderzoeken of er een vergunning nodig was en of deze verleend was. De rechtbank wijst erop dat de voormalige eigenaar al was gewaarschuwd dat de splitsing illegaal was en dat er tegen hem werd opgetreden, waardoor de eiseres geen beroep kan doen op gewekt vertrouwen door gedogen van de gemeente.
De rechtbank bevestigt dat de eiseres als overtreder kan worden aangemerkt omdat zij het in haar macht had de splitsing ongedaan te maken. De invordering van de dwangsom is volgens de rechtbank correct, omdat uit het inspectierapport blijkt dat de overtreding niet was beëindigd. Het college was verplicht de dwangsom in te vorderen door het niet beëindigen van de overtreding.
De rechtbank verwerpt ook het argument van de eiseres dat het besluit onzorgvuldig is geweest wegens het ontbreken van objectieve gegevens of concrete waarnemingen. De vaststelling van de overtreding is deugdelijk en controleerbaar, en de invordering is niet onevenredig.
Tot slot behandelt de rechtbank het verzoek om schadevergoeding van de derde-belanghebbende wegens overschrijding van de redelijke termijn, en constateert zij dat deze termijn is overschreden. De schadevergoeding wordt eenmaal toegekend in een gerelateerde zaak.
De beroepen van de eiseres worden ongegrond verklaard, en er is geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling of teruggave van het betaalde griffierecht. Eiseres kan de uitspraak aanvechten door binnen zes weken in hoger beroep te gaan bij de Afdeling bestuursrechtspraak van de Raad van State.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
