De zaak in het kort
De kantonrechter in Limburg heeft een zaak behandeld waarin de eisende partijen een schadevergoeding eisten van de gedaagde partijen vanwege een vermeende lekkage in een recent gekocht appartement. De eisende partijen stelden dat de lekkage de woning ongeschikt maakte voor normaal gebruik en dat de gedaagde partijen hun mededelingsplicht hadden geschonden door deze lekkage niet te melden. De eisende partijen claimden een bedrag van €8.061,16 voor de schade en probeerden ook een beroep te doen op dwaling om de koopprijs te verlagen. De rechtbank oordeelde echter dat er geen sprake was van een tekortkoming in de nakoming van de koopovereenkomst en dat de woning geschikt was voor normaal gebruik. Bovendien oordeelde de rechtbank dat de gedaagde partijen hun mededelingsplicht niet hadden geschonden en dat er geen grond was voor het toepassen van dwaling. De vorderingen van de eisende partijen werden afgewezen.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon met een dagvaarding, waarop de gedaagde partijen een conclusie van antwoord indienden. Na de mondelinge behandeling op 15 december 2025, waarin een pleitnota door de gedaagde partijen werd overlegd, werd vonnis bepaald. De eisende partijen hadden van de gedaagde partijen een appartement gekocht voor €650.000, inclusief een parkeerplaats en berging. Na de eigendomsoverdracht op 1 november 2023, meldde de onderbuurman op 4 november 2023 een lekkage die vermoedelijk vanuit de badkamer van de eisende partijen vandaan kwam. Een inspectie door Riool Reiniging Service (RRS) suggereerde dat er een probleem was met een toiletmanchet, maar de leiding zelf was in orde.
De eisende partijen claimden dat de gedaagde partijen op de hoogte waren van de lekkage en probeerden een schikking te treffen, waarbij ze de helft van de vermeende schadekosten van €2.000 voorstelden. Toen er geen overeenstemming werd bereikt, stelden de eisende partijen de gedaagde partijen aansprakelijk voor €8.081,16. De gedaagde partijen verwierpen de aansprakelijkheid, en verdere correspondentie tussen beide partijen leidde niet tot een oplossing.
De beslissing van de rechtbank.
De rechtbank oordeelde dat de vordering van de eisende partijen niet toewijsbaar was op beide aangevoerde grondslagen. De belangrijkste overweging was dat de woning wel degelijk geschikt was voor normaal gebruik, zelfs als er een minimale lekkage was. De badkamer was nog bruikbaar en er was een tweede toilet beschikbaar. Bovendien was het argument van de eisende partijen dat de gedaagde partijen hun mededelingsplicht hadden geschonden ongegrond. De rechter vond dat er onvoldoende bewijs was dat de gedaagde partijen op de hoogte waren van de lekkage.
Verder stelde de rechtbank dat zelfs als er sprake was van een gebrek, de koopovereenkomst specifiek bepaalde dat de gedaagde partijen alleen aansprakelijk zouden zijn voor de herstelkosten van een gebrek dat normaal gebruik verhinderde. De eisende partijen hadden echter geen adequaat bewijs geleverd over de hoogte van de herstelkosten, en er was twijfel over wie daadwerkelijk verantwoordelijk was voor die kosten, aangezien de Vereniging van Eigenaren mogelijk de lekkage had laten repareren.
Ten aanzien van de dwaling oordeelde de rechtbank dat de eisende partijen volgens de koopovereenkomst het risico van zichtbare en onzichtbare gebreken hadden geaccepteerd. De clausule in de koopovereenkomst betekende dat een beroep op wederzijdse dwaling niet succesvol kon zijn. De rechtbank concludeerde dan ook dat er geen grond was voor wijziging van de koopprijs of voor schadevergoeding.
De eisende partijen werden in het ongelijk gesteld en veroordeeld tot betaling van de proceskosten van de gedaagde partijen, begroot op €678. Het vonnis werd uitgesproken op 21 januari 2026 en verklaard uitvoerbaar bij voorraad met betrekking tot de proceskostenveroordeling.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
