De zaak in het kort
De rechtbank Midden-Nederland heeft een uitspraak gedaan over een geschil tussen een eigenaar van een appartement en de heffingsambtenaar van de Belastingsamenwerking van gemeenten en hoogheemraadschap. De zaak betrof de vaststelling van de waarde van het appartement in het kader van de Wet waardering onroerende zaken (WOZ) voor het belastingjaar 2023. De eigenaar, hierna genoemd als eiser, was het niet eens met de vastgestelde WOZ-waarde van € 359.000,- en maakte bezwaar, dat ongegrond werd verklaard. Vervolgens ging de eiser in beroep bij de rechtbank. De rechtbank heeft het beroep ongegrond verklaard en de WOZ-waarde gehandhaafd.
Het verloop van het proces en de feiten
Op 28 februari 2023 stelde de heffingsambtenaar de WOZ-waarde van de onroerende zaak vast op € 359.000,-, met als waardepeildatum 1 januari 2022. Deze waarde werd gebruikt als basis voor de aanslag onroerendezaakbelasting en watersysteemheffing. Na het ongegrond verklaren van het bezwaar door de heffingsambtenaar, diende de eiser een beroep in bij de rechtbank. De rechtbank besloot dat een zitting niet noodzakelijk was en sloot het onderzoek zonder een hoorzitting te houden, omdat beide partijen geen zitting hadden aangevraagd.
Het appartement in kwestie is een in 2003 gebouwd appartement met een balkon van 8 m² en een berging/schuur van 4 m², en heeft een gebruiksoppervlakte van 82 m². De discussie in de zaak draaide om de vraag of de vastgestelde WOZ-waarde te hoog was. De heffingsambtenaar onderbouwde de waarde met een taxatiematrix waarin het appartement werd vergeleken met vijf andere verkochte appartementen in de buurt.
De beslissing van de rechtbank.
De rechtbank oordeelde dat de heffingsambtenaar met de aangeleverde taxatiematrix voldoende aannemelijk heeft gemaakt dat de vastgestelde waarde niet te hoog was. De referentiewoningen in de taxatiematrix werden als goed vergelijkbaar beschouwd, omdat zij ook appartementen waren, zich in dezelfde wijk bevonden en rond dezelfde waardepeildatum waren verkocht. De rechtbank vond dat de heffingsambtenaar voldoende rekening had gehouden met de verschillen tussen de referentiewoningen en het appartement van de eiser, zoals de grootte van de gebruiksoppervlakte.
De rechtbank behandelde verschillende gronden van beroep die door de eiser waren aangevoerd, waaronder:
1. **De gedateerde keuken en badkamer:** De eiser stelde dat deze verouderd waren en dat hierdoor de waarde te hoog was vastgesteld. De rechtbank oordeelde dat de heffingsambtenaar voldoende rekening had gehouden met deze factoren door een lagere waarde per vierkante meter aan te houden dan de referentiewoningen.
2. **Het duurzaamheidsniveau:** De eiser gaf aan dat het appartement slecht geïsoleerd was. De heffingsambtenaar beriep zich op het energielabel A van het appartement en vergeleek dit met de referentiewoningen die een lager energielabel B hadden. De rechtbank volgde de heffingsambtenaar in zijn oordeel.
3. **De ligging nabij een school:** De eiser voerde aan dat de nabijheid van een school de waarde zou drukken door extra verkeer en lawaai. De rechtbank vond dat dit geen waardedrukkend effect had, gezien de kindvriendelijke ligging van de buurt.
4. **Aandeel VVE:** De eiser stelde dat verkoopcijfers gecorrigeerd moesten worden voor het aandeel in de Vereniging van eigenaars (VVE). De rechtbank accepteerde de correctie zoals gepresenteerd in de taxatiematrix.
5. **De ligging en etage van de woning:** De eiser argumenteerde dat de etage van de woning invloed had op de waarde. De rechtbank oordeelde dat de etageligging geen relevante factor was en dat de argumenten van de eiser niet onderbouwd waren.
Uiteindelijk oordeelde de rechtbank dat geen van de aangevoerde gronden slaagden en verklaarde het beroep ongegrond. Hierdoor bleef de WOZ-waarde van de woning gehandhaafd. De rechtbank zag geen aanleiding voor een vergoeding van de proceskosten of het griffierecht.
Deze uitspraak onderstreept het belang van goed onderbouwde argumenten bij het aanvechten van een WOZ-beschikking en laat zien dat de rechtbank veel gewicht toekent aan de vergelijkingsmethode die de heffingsambtenaar heeft toegepast. Het is nu aan de eiser om te beslissen of hij in hoger beroep wil gaan bij het gerechtshof Arnhem-Leeuwarden.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
