De zaak in het kort
In november 2025 oordeelde de Rechtbank Midden-Nederland over een conflict tussen een Vereniging van Eigenaren (VvE) van een bungalowpark en een bewoner, aangeduid als gedaagde sub 2, die permanent op het park woonde. Volgens de reglementen van de VvE is permanente bewoning verboden, tenzij de gemeente toestemming verleent. Hoewel de gemeente geen formele toestemming gaf, had zij wel aangegeven voorlopig niet te handhaven op permanente bewoning. De rechtbank oordeelde dat de VvE, gezien deze mededeling van de gemeente en de persoonlijke omstandigheden van de bewoner, niet kon eisen dat de bewoning zou worden beëindigd.
Het verloop van het proces en de feiten
De VvE startte een juridische procedure tegen de bewoner, omdat die zich volgens hen niet hield aan het reglement dat permanente bewoning verbiedt. Het geschil begon met een dagvaarding van de VvE, waarop de bewoner reageerde met een uitgebreide conclusie van antwoord. Tijdens een mondelinge behandeling in augustus 2025 waren beide partijen vertegenwoordigd door hun advocaten en werden de argumenten over en weer gepresenteerd.
De kern van de zaak lag bij het feit dat de bewoner permanent op het bungalowpark verbleef, wat in strijd was met de reglementen van de VvE. De bewoner voerde aan dat zij erop mocht vertrouwen dat de VvE, evenals de gemeente, niet zou handhaven op de permanente bewoning, gezien de uitdrukkelijke mededeling van de gemeente om niet te handhaven in afwachting van nieuwe wetgeving die permanente bewoning op recreatieparken mogelijk zou maken.
Daarnaast speelde de gezondheidssituatie van de bewoner een rol. Zij kampte met fysieke beperkingen en was afhankelijk van de gelijkvloerse woning op het park. Ook was er de persoonlijke situatie van de inmiddels overleden echtgenoot, die mede invloed had op de beslissing van de rechtbank.
Tijdens het proces werd ook de juridische positie van de VvE besproken. Er was eerder een volmacht verstrekt aan de VvE om juridische stappen te ondernemen, maar de bewoner betwistte de volledigheid van deze volmacht. De rechtbank oordeelde echter dat de VvE ontvankelijk was, omdat de volmacht in lijn was met eerdere rechterlijke beslissingen.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank oordeelde dat de VvE niet zomaar kon eisen dat de bewoner zou stoppen met permanente bewoning van de bungalow. Hoewel de bewoner formeel in strijd handelde met de reglementen van de VvE, vond de rechtbank dat het niet-handhavingsbeleid van de gemeente leidde tot een gerechtvaardigd vertrouwen bij de bewoner dat ook de VvE niet zou handhaven.
Verder werd in overweging genomen dat de VvE de persoonlijke omstandigheden van de bewoner onvoldoende had meegewogen. Het feit dat de gemeente had aangegeven niet te zullen handhaven, gecombineerd met de gezondheidsomstandigheden van de bewoner, zorgde ervoor dat de rechtbank van mening was dat de VvE naar redelijkheid en billijkheid had moeten handelen. De VvE had bovendien de procedure niet gestaakt toen zij op de hoogte werd gesteld van de persoonlijke omstandigheden van de bewoner.
De rechtbank wees de vorderingen van de VvE af en veroordeelde de VvE tot betaling van de proceskosten van de bewoner. De uitspraak werd uitvoerbaar bij voorraad verklaard, wat betekent dat de VvE de kosten moest betalen, zelfs als zij in hoger beroep zou gaan.
Al met al laat deze uitspraak zien dat reglementen strikt toegepast kunnen worden, maar dat persoonlijke omstandigheden en gerechtvaardigd vertrouwen een belangrijke rol spelen bij de beslissing over handhaving van dergelijke reglementen. De VvE werd geacht meer rekening te houden met de specifieke omstandigheden van de bewoner en de impliciete toezeggingen van de gemeente.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
