De zaak in het kort
In deze civielrechtelijke zaak speelt een executiegeschil tussen [eiser sub 2] en [eiseres sub 1], eigenaren van een appartement binnen een appartementencomplex, en de Vereniging van Eigenaars (VvE). De kern van het geschil betreft het al dan niet voldoen aan een vonnis waarin [eiser sub 2] en [eiseres sub 1] werden veroordeeld om hun airconditioning- en warmtepomp-units van het gemeenschappelijke dak van het gebouw te verwijderen. De VvE heeft dwangsommen opgelegd en dreigt met executie omdat de eisers volgens hen niet aan de veroordeling hebben voldaan. De eisers willen de executie schorsen, maar krijgen geen gelijk van de rechter.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon met een kort geding dagvaarding op 20 januari 2026, waarin [eiser sub 2] en [eiseres sub 1] de schorsing van de executie van de dwangsommen vorderden. De mondelinge behandeling vond plaats op 30 januari 2026, waarbij beide partijen aanwezig waren, vergezeld door hun advocaten. Er werd afgesproken dat het vonnis uiterlijk op 13 februari 2026 zou worden uitgesproken, maar het vonnis was eerder klaar en werd op 6 februari 2026 uitgesproken.
De achtergrond van de zaak betreft een eerdere veroordeling van 21 juli 2025, waarin [eiser sub 2] en [eiseres sub 1] werden opgedragen hun airconditioning- en warmtepomp-units van het gemeenschappelijke deel van het dak te verwijderen. De VvE had geen toestemming gegeven voor de plaatsing van deze units, en de eisers hadden verzuimd om voorafgaand aan de plaatsing toestemming te vragen aan de VvE en de direct betrokken appartementseigenaren. Op 18 september 2025 hadden de eisers de units verplaatst naar een andere plek op het gemeenschappelijke dak, en op 14 november 2025 werden de units na aanschrijving door de VvE verplaatst naar hun privéterras. De VvE had ondertussen op 28 november 2025 een dwangsombetaling van €14.000 geëist.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank moest beoordelen of de dwangsommen terecht waren verbeurd en of de eisers hadden voldaan aan de veroordeling uit het vonnis van 21 juli 2025. Het ging daarbij om de vraag of de eisers de units daadwerkelijk van het gemeenschappelijke dak hadden verwijderd, zoals vereist. De rechter oordeelde dat het vonnis duidelijk stelde dat de units van het gehele gemeenschappelijke dak moesten worden verwijderd, niet slechts van een specifiek gedeelte. De eisers hadden de units echter slechts verplaatst naar een ander deel van het gemeenschappelijke dak, wat niet voldeed aan het vonnis.
Het argument van de eisers dat het vonnis onduidelijk was over de nieuwe locatie van de units werd verworpen. De rechter stelde dat uit het vonnis volgde dat de units op hun privéterras konden staan, en dat er geen sprake was van misbruik van bevoegdheid door de VvE bij het voortzetten van de executie. De rechtbank concludeerde dat de VvE aannemelijk had gemaakt dat de eisers niet aan de veroordeling hadden voldaan en wees hun vorderingen af.
Daarnaast werden [eiser sub 2] en [eiseres sub 1] veroordeeld tot het betalen van de proceskosten van de VvE, een totaalbedrag van €2.101, inclusief rente en nakosten. Het vonnis werd uitvoerbaar bij voorraad verklaard, wat betekent dat het direct ten uitvoer kan worden gelegd, ondanks eventueel hoger beroep.
In essentie bevestigde deze uitspraak het belang van het strikt naleven van rechterlijke uitspraken en de bevoegdheid van de VvE om op te treden tegen leden die zich niet aan de regels houden. De zaak onderstreept ook de verantwoordelijkheid van appartementseigenaren om toestemming te verkrijgen voor het gebruik van gemeenschappelijke delen van een gebouw voor privédoeleinden.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
