De zaak in het kort
In deze zaak stond een geschil centraal tussen twee appartementseigenaren, aangeduid als [eiser sub 2] en [eiseres sub 1], en de Vereniging van Eigenaars (VvE) van hun appartementencomplex. De kwestie draaide om de plaatsing van units van een warmtepomp en airconditioning op het gemeenschappelijke dak van het gebouw. De rechtbank had eerder bepaald dat deze units verwijderd moesten worden, en de eigenaren waren verplicht om aan deze veroordeling te voldoen, op straffe van een dwangsom. De VvE had geconstateerd dat de eigenaren niet aan deze verplichting hadden voldaan en was overgegaan tot het innen van dwangsommen. De eigenaren verzetten zich tegen deze executie en vroegen de rechtbank om een verbod of schorsing van de executie. De rechtbank wees hun verzoek echter af, omdat de eigenaren niet konden aantonen dat ze aan de veroordeling hadden voldaan.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon met een kort geding dagvaarding op 20 januari 2026, waarin [eiser sub 2] en [eiseres sub 1] de rechtbank verzochten de executie van de dwangsommen te schorsen of te verbieden. Tijdens de mondelinge behandeling op 30 januari 2026 werden de argumenten van beide partijen gehoord, waarbij de eigenaren werden bijgestaan door hun advocaat, mr. P.C. Tennekes, en de VvE door mr. D.N. Reijnders.
Het geschil ontstond nadat de rechtbank op 21 juli 2025 een vonnis had gewezen waarin [eiser sub 2] en [eiseres sub 1] werden veroordeeld om de units van hun warmtepomp en airconditioning van het gemeenschappelijke dak te verwijderen. De rechtbank had bepaald dat de eigenaren de units binnen acht weken na de betekening van het vonnis moesten verwijderen en het dak in oorspronkelijke staat moesten herstellen. Indien zij hier niet aan voldeden, zouden zij een dwangsom van €250 per dag moeten betalen, tot een maximum van €50.000.
De eigenaren hadden de units aanvankelijk verplaatst naar een andere locatie op het gemeenschappelijke dak en later, na aandringen van de VvE, naar hun privéterras. De VvE was echter van mening dat de eigenaren niet aan de veroordeling hadden voldaan, omdat de units nog steeds op het gemeenschappelijke dak waren geplaatst, en had dwangsommen geïnd.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank oordeelde dat het executiegeschil onder artikel 438 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering viel, wat de voorzieningenrechter de bevoegdheid geeft om bepaalde voorzieningen te treffen. De gevraagde voorzieningen omvatten echter niet het verbieden van executie, wat door de eigenaren was gevorderd. De rechtbank beperkte zich tot de vraag of de dwangsommen terecht waren verbeurd en of de eigenaren aan de veroordeling van het eerdere vonnis hadden voldaan.
De rechtbank stelde vast dat de veroordeling inhield dat de eigenaren de units volledig van het gemeenschappelijke dak moesten verwijderen, niet alleen van de specifieke locatie waar ze oorspronkelijk stonden. De veroordeling was bedoeld om te voorkomen dat het gemeenschappelijke dak zonder toestemming voor privédoeleinden werd gebruikt. De rechtbank vond dat de eigenaren niet hadden voldaan aan de verplichting om de units van het gehele gemeenschappelijke dak te verwijderen en dat ze geen toestemming hadden gevraagd aan de VvE voor de plaatsing van de units.
De rechtbank wees ook het argument van de eigenaren af dat het vonnis onduidelijk zou zijn over de nieuwe locatie van de units. Uit de overwegingen van het eerdere vonnis bleek dat de units op hun privé dakterras geplaatst konden worden, een locatie waar ze uiteindelijk ook waren verplaatst.
Daarnaast oordeelde de rechtbank dat de VvE geen misbruik van bevoegdheid maakte door de executie voort te zetten. Omdat de eigenaren de units aanvankelijk niet naar een toegestane locatie hadden verplaatst en niet tijdig aan de veroordeling hadden voldaan, was de executie gerechtvaardigd.
Gezien het feit dat de eigenaren geen hoger beroep tegen het eerdere vonnis hadden ingesteld en de termijn hiervoor was verstreken, was de uitvoerbaarheid bij voorraad van het vonnis niet meer te schorsen. De rechtbank concludeerde dat de VvE aannemelijk had gemaakt dat de eigenaren niet aan de veroordeling hadden voldaan, en daarom werden de vorderingen van de eigenaren afgewezen.
Tot slot veroordeelde de rechtbank [eiser sub 2] en [eiseres sub 1] in de proceskosten van de VvE, begroot op een totaal van €2.101,00, inclusief nakosten en wettelijke rente indien de kosten niet tijdig werden betaald. De rechtbank verklaarde het vonnis uitvoerbaar bij voorraad met betrekking tot de proceskostenveroordeling.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
