De zaak in het kort
Een groep eigenaren van een appartementencomplex, hierna genoemd [verzoekers], heeft een juridische procedure aangespannen tegen [verweerder sub 1], de Vereniging van Eigenaren (VvE) en de Gemeente Bunschoten. De eigenaren betwisten een besluit van de VvE dat het dak van hun pand als privébezit kwalificeert. Zij willen dat het dak wordt beschouwd als een gemeenschappelijk deel, zodat de kosten voor herstel en onderzoek naar lekkages door alle eigenaren gezamenlijk worden gedragen. De kantonrechter oordeelt dat het besluit van de VvE nietig is, maar verklaart [verzoekers] niet-ontvankelijk in hun verzoeken over de verdeling van de kosten.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon met een verzoekschrift van [verzoekers] op 28 februari 2025, waarin zij bezwaar maakten tegen een besluit genomen tijdens een algemene ledenvergadering van de VvE op 3 februari 2025. Het besluit betrof de classificatie van het dak van het pand dat [verzoekers] in eigendom heeft als een privégedeelte, terwijl [verzoekers] van mening is dat het om een gemeenschappelijk deel gaat. Deze classificatie heeft gevolgen voor de verdeling van kosten voor het herstellen van lekkages die in de zomer van 2023 aan het licht kwamen. De huurders van het pand drongen aan op maatregelen, en [verzoekers] nam noodvoorzieningen. Echter, zij wilden dat de kosten van onderzoek en herstel door de gezamenlijke eigenaren van het appartementencomplex werden gedragen.
Tijdens de mondelinge behandeling op 21 januari 2026 kwamen diverse stukken ter sprake, waaronder aanvullende bijlagen van beide partijen en spreekaantekeningen. De gemeente, mede-eigenaar van het complex, verzette zich tegen de verzoeken van [verzoekers], stellende dat het dak tot het privégedeelte behoort. De [verweerder sub 1] refereerde zich aan het oordeel van de kantonrechter.
De beslissing van de rechtbank
De kantonrechter beoordeelde de splitsingsakte en het Modelreglement 1992, die bepalingen bevatten over de classificatie van gemeenschappelijke en privé-eigendommen binnen het complex. Uit de akte en de bijbehorende reglementen kwam naar voren dat daken in principe als gemeenschappelijk worden beschouwd, tenzij anders specifiek vermeld. De kantonrechter oordeelde dat het besluit van de vergadering om het dak van [verzoekers] als privégedeelte te kwalificeren, in strijd is met de splitsingsakte en dus nietig is.
Het verzoek van [verzoekers] om te verklaren dat het dak een gemeenschappelijk deel is, werd toegewezen. Echter, de verzoeken om te verklaren dat er geen besluit is genomen over onderzoek naar het dak, en dat de kosten voor lekkageherstel voor rekening van alle eigenaren komen, werden afgewezen. De kantonrechter stelde dat er geen besluit was genomen over deze punten tijdens de vergadering, waardoor er geen grond was voor een nietigheids- of vernietigingsverzoek. Daarom werd [verzoekers] niet-ontvankelijk verklaard in deze verzoeken.
Wat betreft de proceskosten, besloot de rechtbank dat deze gecompenseerd zouden worden, wat betekent dat elke partij haar eigen kosten draagt. De rechter vond dit gepast omdat [verzoekers] slechts deels in het gelijk werd gesteld en omdat de andere partijen belang hebben bij de kwalificatie van het dak. Dit biedt ruimte voor verdere discussies en besluiten over de aangekondigde vervolgstappen zoals het onderzoek naar het dak en de verdeling van herstelkosten.
Al met al onderstreept deze uitspraak de complexiteit van de juridische aspecten rond gemeenschappelijk en privé-eigendom binnen Verenigingen van Eigenaren, en de noodzaak voor duidelijke en objectieve criteria bij het vaststellen daarvan in reglementen en aktes.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
