De zaak in het kort
Op het perceel naast dat van de eiser is een appartementencomplex gebouwd. De Vereniging van Eigenaars (VVE) van het appartementencomplex is eigenaar van de gemeenschappelijke delen. Tussen beide percelen ligt een steeg. De eiser vordert dat de ramen, deuren en dakterrassen in de zijgevel van het appartementencomplex, die zich binnen twee meter van de erfgrens bevinden, worden weggenomen of aangepast om strijdigheid met artikel 5:50 van het Burgerlijk Wetboek op te heffen. De rechtbank wijst de vordering van de eiser af, omdat er toestemming is gegeven voor de bouw binnen de twee meter zone, en het intrekken van deze toestemming in strijd zou zijn met de redelijkheid en billijkheid.
Het verloop van het proces en de feiten
De eiser is eigenaar van het perceel aan de [adres 1] en exploiteert daar een winkel. Het naastgelegen perceel, [adres 2], is in 2019 door Schagen Project Ontwikkeling (SPO) aangekocht, waarop zij een appartementencomplex hebben gerealiseerd. De VVE is eigenaar van de gemeenschappelijke delen van het complex. Tussen de percelen is een steeg gelegen, en in de zijgevel van het appartementencomplex bevinden zich ramen, deuren en dakterrassen binnen twee meter van de erfgrens.
Sinds 2019 waren SPO en de eiser in gesprek over de ontwikkeling van hun percelen. Dit leidde tot een overeenkomst op 9 februari 2021, waarin werd afgesproken dat de steeg onbebouwd zou blijven voor toegankelijkheid en daglichttoetreding. In mei 2021 werd de omgevingsvergunning voor het appartementencomplex verleend, waartegen de eiser geen bezwaar indiende.
Na de bouw en eigendomsoverdracht naar de VVE, sommeerde de eiser in 2023 de VVE om de ramen en deuren aan te passen volgens artikel 5:50 BW. De eiser trok uiteindelijk in december 2024 de overeenkomst in, maar de rechtbank oordeelde dat deze intrekking geen invloed had op de verleende toestemming voor de bouw binnen de twee meter zone.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank oordeelde dat de eiser toestemming had verleend voor de bouw van de ramen, deuren en dakterrassen binnen de twee meter van de erfgrens. Deze toestemming was impliciet gegeven door de gedragingen en verklaringen van de eiser, die op de hoogte was van de bouwplannen en hiertegen geen bezwaar had gemaakt. De rechtbank vond het intrekken van deze toestemming in strijd met de redelijkheid en billijkheid, gezien de fase waarin de bouw zich bevond toen de eiser zijn bezwaren uitte. Bovendien zou intrekking van de toestemming leiden tot disproportionele aanpassingen aan het complex, wat de rechtbank onredelijk achtte.
De toestemming verleend door de eiser werd ook geacht te gelden voor de VVE als rechtsopvolger van SPO. Dit ondanks het feit dat er geen erfdienstbaarheid was gevestigd of iets in de splitsingsakte was opgenomen. De hindervordering van de eiser werd ook afgewezen, omdat deze onvoldoende onderbouwd was en de hinder niet als onrechtmatig werd beschouwd in de context van de stedelijke omgeving.
De rechtbank wees de vorderingen van de eiser af en veroordeelde hem in de proceskosten van de VVE, waaronder griffierechten en advocaatkosten, totaal begroot op € 2.120,00. Het vonnis werd uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
