De zaak in het kort
In deze zaak speelde een geschil tussen de eisers, die een akkerbouwbedrijf en veehouderij exploiteerden, en de gedaagden, die een bouwkavel hadden gekocht op een landgoed dat door de eisers was ontwikkeld. Het geschil draaide om de nakoming van verplichtingen met betrekking tot de levering van een mandelig binnenterrein, waarvoor dwangsommen waren opgelegd in een eerder gerechtelijk arrest. De eisers verzochten de rechtbank om de tenuitvoerlegging van de dwangsommen te schorsen en de reeds gelegde executoriale beslagen op te heffen. Ze voerden aan dat zij geen dwangsommen hadden verbeurd, omdat het herstelarrest niet aan hen was betekend, en dat zij alles hadden gedaan wat in hun macht lag om aan de leveringsverplichting te voldoen.
Het verloop van het proces en de feiten
De zaak begon met een kort geding, aangespannen door de eisers tegen de gedaagden. De eisers hadden in het verleden een stuk land opgesplitst in kavels voor de ontwikkeling van een landgoed. De gedaagden kochten een van deze kavels en kwamen overeen dat het bijbehorende mandelige binnenterrein gezamenlijk met andere kopers zou worden beheerd. In de aanvullende koopovereenkomsten werden afspraken gemaakt over het onderhoud en de inrichting van dit binnenterrein.
Toen er onenigheid ontstond over de omvang en de levering van het binnenterrein, volgden verschillende gerechtelijke procedures, resulterend in een arrest van het hof ‘s-Hertogenbosch op 17 december 2024. Dit arrest veroordeelde de eisers tot levering van het binnenterrein, op straffe van een dwangsom van € 200 per dag tot een maximum van € 100.000. Een herstelarrest op 18 februari 2025 voegde een termijn van veertien dagen toe voor deze nakoming, maar werd niet aan de eisers betekend.
De gedaagden claimden dat dwangsommen waren verbeurd en legden beslag op eigendommen van de eisers. De eisers voerden echter aan dat het gebrek aan betekening van het herstelarrest betekende dat er geen dwangsommen konden worden verbeurd en dat zij, door het verstrekken van een conceptakte van levering, alles hadden gedaan om aan hun verplichtingen te voldoen.
De beslissing van de rechtbank.
De voorzieningenrechter oordeelde dat de eisers geen dwangsommen hadden verbeurd, omdat het herstelarrest niet was betekend zoals vereist volgens artikel 611a, lid 3 van het Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering (Rv). De rechter stelde dat de betekening van het oorspronkelijke arrest op 12 februari 2025 niet voldoende was om de executie van de dwangsommen te rechtvaardigen, omdat de termijn voor nakoming pas in het herstelarrest was opgenomen.
Daarnaast vond de rechtbank dat er sprake was van schuldeisersverzuim aan de zijde van de gedaagden, omdat hun gebrek aan medewerking de levering van het binnenterrein vertraagde. Dit verzuim stond aan de incassering van de dwangsommen in de weg. De voorzieningenrechter schorste daarom de tenuitvoerlegging van de arresten voor zover deze betrekking hadden op de aangezegde dwangsommen en hief de gelegde executoriale beslagen op.
De rechtbank veroordeelde de gedaagden tot betaling van de proceskosten, omdat zij in het ongelijk waren gesteld. De gevorderde schorsing van toekomstige dwangsommen werd afgewezen bij gebrek aan onderbouwing. De uitspraak benadrukte het belang van juiste betekening van gerechtelijke beslissingen om de verbeuring van dwangsommen af te dwingen, evenals de noodzaak voor partijen om constructief samen te werken aan gerechtelijke veroordelingen, zoals de levering van onroerend goed.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
