De zaak in het kort
In deze zaak hebben twee appartementseigenaren, [eiser 1] en [eiser 2], een juridische procedure aangespannen tegen de Vereniging Kopers Hellasduin (VKH) met betrekking tot het recht op een tweede parkeerplaats in een ondergrondse parkeergarage van het appartementengebouw Hellasduin in Den Haag. De eisers stelden dat zij op basis van de erfpachtakte recht hadden op een tweede parkeerplaats voor hun grotere appartement. Zij vorderden primair de toekenning van deze parkeerplaats en subsidiair een schadevergoeding. De rechtbank wees deze vorderingen af, evenals de tegenvordering van VKH om de erfpachtakte te wijzigen.
Het verloop van het proces en de feiten
Het appartementengebouw Hellasduin werd in 2020 voltooid met 42 appartementen en een ondergrondse parkeergarage met 45 parkeerplaatsen. Volgens de erfpachtakte tussen de gemeente Den Haag en VKH moesten voor appartementen groter dan 160 vierkante meter twee parkeerplaatsen worden aangelegd. [eiser 1] en [eiser 2], eigenaren van een groot appartement, claimden op basis van deze bepaling recht te hebben op een tweede parkeerplaats.
VKH verwees naar een fout in de erfpachtakte en stelde dat deze bepaling niet in overeenstemming was met de omgevingsvergunning, die slechts 45 parkeerplaatsen voorschreef. Bovendien was er een loting geweest voor de toewijzing van extra parkeerplaatsen, waarin [eiser 1] en [eiser 2] hadden deelgenomen maar niet hadden gewonnen. Volgens VKH was de communicatie altijd geweest dat ieder appartement recht had op slechts één parkeerplaats.
Tijdens de procedure verwees [eiser 1] en [eiser 2] naar de akte van levering waarin de erfpachtbepalingen waren geciteerd, en zij betoogden dat deze bepalingen ook in hun koopovereenkomst waren opgenomen. Echter, VKH stelde dat de afspraak over tweede parkeerplaatsen nooit was gemaakt met [eiser 1] en [eiser 2].
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank oordeelde dat [eiser 1] en [eiser 2] geen rechten konden ontlenen aan de erfpachtakte voor een tweede parkeerplaats, aangezien ze geen partij waren bij die akte. Hoewel de erfpachtakte vermeldde dat grotere appartementen recht hadden op twee parkeerplaatsen, was deze afspraak niet door VKH gemaakt met [eiser 1] en [eiser 2]. De verkoopdocumenten, waaronder de kopersbrief, maakten geen melding van een tweede parkeerplaats. De rechtbank wees ook op de loting voor de extra parkeerplaats waaraan [eiser 1] en [eiser 2] hadden deelgenomen zonder bezwaar te maken tegen de uitkomst.
De rechtbank stelde verder dat zelfs als [eiser 1] en [eiser 2] recht hadden op een tweede parkeerplaats, hun beroep daarop naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid onaanvaardbaar zou zijn, gezien de gang van zaken en hun stilzitten na de loting. Daarom werden hun vorderingen afgewezen.
In reconventie vorderde VKH dat [eiser 1] en [eiser 2] zouden meewerken aan de wijziging van de erfpachtakte. De rechtbank wees ook deze vordering af, aangezien [eiser 1] en [eiser 2] gerechtigd waren om tegen de voorgestelde wijziging te stemmen. De rechtbank vond niet dat dit onredelijk was of in strijd met de redelijkheid en billijkheid.
Als gevolg van de beslissingen werden [eiser 1] en [eiser 2] veroordeeld tot het betalen van de proceskosten in conventie, terwijl VKH werd veroordeeld tot het betalen van de proceskosten in reconventie. Beide partijen werden in hun respectieve kosten veroordeeld, met toekenning van de wettelijke rente over deze kosten.
Deze zaak illustreert de complexiteit van het interpreteren van contractuele documenten zoals erfpachtakten en de noodzaak van duidelijke afspraken en communicatie bij vastgoedtransacties. De uitspraak bevestigt dat het cruciaal is om als koper goed op de hoogte te zijn van alle contractuele verplichtingen en rechten voordat men juridische stappen overweegt.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
