De zaak in het kort
In de rechtszaak tussen Stichting Woongroen en de huurder, aangeduid als [gedaagde], speelde een geschil over huurverhogingen en servicekosten. Woongroen vorderde betaling van achterstallige huur en servicekosten van [gedaagde]. De huurder betwistte deze vorderingen, onder meer omdat zij vond dat Woongroen verantwoordelijk was voor een lekkende boiler en een slecht onderhouden regenpijp. Daarnaast waren er ook geschillen over buitengerechtelijke incassokosten. De rechtbank oordeelde dat [gedaagde] de achterstallige huur moest betalen, maar stelde haar in het gelijk wat betreft de servicekosten en de incassokosten, omdat het incassobeding als oneerlijk werd beschouwd.
Het verloop van het proces en de feiten
Woongroen had [gedaagde] op 23 juli 2025 gedagvaard om voor de kantonrechter te verschijnen, met het verzoek om betaling van de huurachterstand en de servicekosten. [gedaagde] reageerde op deze dagvaarding en leverde een conclusie van antwoord in. Tijdens de mondelinge behandeling op 24 oktober 2025 probeerden beide partijen de kwestie te bespreken en een oplossing te vinden, maar zonder succes. Op 3 november 2025 vond er een bijeenkomst plaats in de woning van [gedaagde], maar ook deze leidde niet tot een oplossing. Beide partijen bevestigden dit aan de kantonrechter op 25 november 2025.
[gedaagde] huurde een woning van Woongroen waarvoor de huurprijs was verhoogd op 1 juli 2024 en 1 juli 2025. Deze verhogingen had [gedaagde] niet betaald, evenmin als de servicekosten van 2024. [gedaagde] betwistte de vorderingen door te stellen dat Woongroen verantwoordelijk was voor het onderhoud van de boiler en regenpijp, en dat deze niet naar behoren functioneerden. Woongroen ontkende verantwoordelijkheid voor de boiler, die volgens hen van een derde partij was, en stelde dat de regenpijp onder de verantwoordelijkheid van de Vereniging van Eigenaren (VVE) viel.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank beoordeelde dat [gedaagde] de huurachterstand van € 478,71 aan Woongroen moest betalen, inclusief wettelijke rente vanaf de dag van de dagvaarding. De rechtbank oordeelde dat de huurverhogingen rechtmatig waren en dat [gedaagde] zich eerder bij de huurcommissie had moeten beklagen als zij het hier niet mee eens was. De argumenten over de regenpijp en de boiler werden afgewezen, omdat de onderhoudsverantwoordelijkheid niet bij Woongroen lag.
Wat betreft de servicekosten, oordeelde de rechtbank dat [gedaagde] deze niet hoefde te betalen. [gedaagde] had aangegeven dat zij in eerdere jaren te veel betaalde servicekosten niet had teruggekregen, waardoor zij recht had op verrekening. Woongroen had dit niet voldoende betwist, waardoor de rechtbank [gedaagde] in het gelijk stelde.
Ook de gevorderde buitengerechtelijke incassokosten van € 48,40 werden afgewezen. De rechtbank oordeelde dat het incassobeding in de algemene voorwaarden van Woongroen oneerlijk was volgens de richtlijn voor oneerlijke bedingen in consumentenovereenkomsten. Omdat het beding geen maximum aan de kosten stelde, kon Woongroen hier geen aanspraak meer op maken.
Tot slot werd [gedaagde] veroordeeld tot het betalen van de proceskosten van Woongroen, die in totaal € 486,14 bedroegen. De rechtbank verklaarde het vonnis uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat het onmiddellijk ten uitvoer kan worden gelegd, zelfs als er hoger beroep wordt aangetekend. De uitspraak benadrukte dat de juridische procedures en voorwaarden rond huurverhogingen en bijkomende kosten zoals service- en incassokosten nauwkeurig moeten worden opgevolgd, zowel door verhuurders als huurders.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
