De zaak in het kort
In de zaak tussen twee buren, [eiser] en [gedaagde], die een geschil hadden over de uitvoering van een bouwproject, heeft de voorzieningenrechter te Amsterdam een vordering tot bouwstop afgewezen. De zaak draaide om de bouw van een uitbouw aan het appartement van [gedaagde] op de begane grond en de daarop te realiseren dakterras van [eiser] op de eerste verdieping. [eiser] stelde dat de uitvoering van de uitbouw niet voldeed aan de afspraken in de vaststellingsovereenkomst (VSO) die tussen hen was gesloten. De rechtbank oordeelde dat hoewel [gedaagde] inderdaad in strijd met de VSO had gehandeld, een bouwstop geen zinvolle maatregel was, omdat de constructie van de uitbouw al gereed was. De rechtbank stelde [gedaagde] verantwoordelijk voor het risico van eventuele aanpassingen die in een toekomstige bodemprocedure zouden kunnen worden opgelegd. Daarnaast werd [gedaagde] veroordeeld tot het betalen van de proceskosten.
Het verloop van het proces en de feiten
[eiser] en [gedaagde] zijn buren in een gebouw met gesplitste appartementsrechten, gelegen aan de [locatie]. [gedaagde] bezit het appartementsrecht op de begane grond en [eiser] dat op de eerste verdieping. [gedaagde] had plannen om zijn appartement uit te breiden met een uitbouw en had daarvoor toestemming gevraagd aan de Vereniging van Eigenaars (VvE) eind 2023. [eiser] stemde in met de voorwaarde dat zij een dakterras op de uitbouw mocht realiseren, en dat de terrasvloer op dezelfde hoogte zou komen als haar bestaande balkonvloer.
Partijen hadden verschillende keren gecorrespondeerd over de uitvoering van de bouw, waarbij [eiser] steeds benadrukte dat de vloerhoogte een cruciale voorwaarde was. In april 2025 sloten de leden van de VvE een VSO waarin onder andere afspraken werden gemaakt over de uitbouw en het dakterras. Ondanks deze afspraken bleek tijdens de bouw dat de stalen portalen van de uitbouw hoger waren geplaatst dan was overeengekomen, wat de realisatie van een dakterras op de afgesproken hoogte in gevaar bracht.
Na herhaalde pogingen om tot een oplossing te komen, waarbij [eiser] erop stond dat de uitvoering van de uitbouw conform de afspraken zou worden aangepast, besloot ze een kort geding aan te spannen om een bouwstop te eisen. [gedaagde] voerde daartegen verweer door te stellen dat de afspraken in de VSO ruimer waren bedoeld en dat er voldoende ruimte overbleef voor het dakterras. Hij stelde dat de constructieve stukken, en niet de architectentekening, leidend waren voor de uitvoering van de uitbouw.
De beslissing van de rechtbank.
De rechtbank oordeelde dat [gedaagde] in strijd had gehandeld met de afspraken in de VSO. De voorzieningenrechter vond het aannemelijk dat de bodemrechter later zou oordelen dat [gedaagde] zich niet aan de gemaakte afspraken had gehouden, vooral omdat [gedaagde] zonder overleg met [eiser] een latere versie van de constructietekeningen had gehanteerd die afweek van de goedgekeurde tekeningen.
Ondanks dat oordeel werd de gevorderde bouwstop niet toegewezen. De rechter vond dat een bouwstop geen nut meer had, omdat de constructie van de uitbouw al voltooid was en een dergelijke maatregel niet zou bijdragen aan het behoud van de situatie zoals die was afgesproken. De rechter benadrukte dat [gedaagde] het risico liep dat hij in een toekomstige bodemprocedure zou worden verplicht de uitbouw aan te passen aan de oorspronkelijke afspraken.
Verder werd [gedaagde] veroordeeld tot het betalen van de proceskosten van [eiser], die werden vastgesteld op een totaalbedrag van € 1.771,45, inclusief de kosten van de dagvaarding, griffierecht en advocatenkosten. Ook werd hij veroordeeld tot het betalen van de wettelijke rente over deze kosten indien deze niet tijdig zouden worden voldaan. De rechtbank verklaarde de proceskostenveroordeling uitvoerbaar bij voorraad, wat betekent dat deze onmiddellijk uitvoerbaar is, ongeacht eventuele verdere procedures.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
