De zaak in het kort
In deze zaak heeft de Vereniging van Eigenaars (VvE) van een appartementencomplex in Utrecht een verzoek ingediend bij de kantonrechter om een vervangende machtiging te verkrijgen. Deze machtiging zou de VvE het recht geven om het appartement van een bewoner, aangeduid als [verweerder], te betreden voor het uitvoeren van een geluidsonderzoek. De VvE had klachten ontvangen over geluidsoverlast afkomstig van [verweerder] en wilde dit onderzoek doen om de oorzaak vast te stellen. De kantonrechter heeft het verzoek echter afgewezen omdat de VvE niet aan de vereisten van het splitsingsreglement voldeed en er onvoldoende bewijs was van geluidsoverlast.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon met de indiening van een verzoekschrift door de VvE, vergezeld van een aantal bijlagen. [Verweerder] reageerde met een verweerschrift, en er vond een mondelinge behandeling plaats op 17 juni 2025. Tijdens deze behandeling werden aantekeningen gemaakt door de griffier. Op 18 juni 2025 volgde een tussenbeschikking waarin een descente werd bepaald, wat betekent dat er een locatiebezoek werd gepland om de situatie ter plaatse te beoordelen.
Op 30 juni 2025 werd de descente uitgevoerd, waarbij de kantonrechter, griffier en partijen in het appartement van de onderburen van [verweerder] bijeenkwamen. Hier werd geluisterd naar nagebootste geluiden die afkomstig zouden zijn van [verweerder]’s appartement. Na de descente dienden beide partijen een akte in waarin ze hun standpunten verder uiteenzetten.
De VvE baseerde haar verzoek op artikel 17 van het splitsingsreglement, dat voorziet in vervangende machtiging door de kantonrechter indien toegang tot een privégedeelte noodzakelijk is voor handelingen met betrekking tot gemeenschappelijke delen. Echter, [verweerder] voerde aan dat er geen bewijs was van geluidsoverlast en dat het betreden van haar appartement een inbreuk op haar privacy zou zijn.
De beslissing van de rechtbank
De kantonrechter wees het verzoek van de VvE af. De rechter oordeelde dat de VvE niet had aangetoond dat er sprake was van geluidsoverlast die een dergelijk onderzoek rechtvaardigde. Bovendien was niet duidelijk dat de vermeende geluidsoverlast betrekking had op gemeenschappelijke delen van het appartementencomplex, zoals vloeren of dragende muren, wat een vereiste zou zijn om een beroep te doen op artikel 17 van het splitsingsreglement.
Het splitsingsreglement stelt dat voor toegang tot een privégedeelte toestemming noodzakelijk is, tenzij er sprake is van handelingen met betrekking tot gemeenschappelijke delen. Omdat de VvE alleen toegang vroeg tot [verweerder]’s appartement en niet tot andere delen van het complex, was er onvoldoende basis om aan te nemen dat het geluidsprobleem een kwestie van gemeenschappelijke delen was.
Daarnaast bleek uit de descente dat de geluiden waarover geklaagd werd, zoals kuchen en gesprekken voeren, nauwelijks hoorbaar waren. Geluiden die wel hoorbaar waren, zoals stofzuigen, werden door de kantonrechter als normaal beschouwd voor een wooncomplex. Hierdoor was er geen objectief bewijs van geluidsoverlast.
De kantonrechter concludeerde dat de noodzakelijkheid voor het betreden van [verweerder]’s appartement niet was aangetoond en dat de VvE daarom geen recht had op een vervangende machtiging. Daarnaast werd de VvE veroordeeld tot het betalen van de proceskosten van € 1.221,00 aan [verweerder]. De beschikking werd uitvoerbaar bij voorraad verklaard voor wat betreft de proceskostenveroordeling.
Deze uitspraak benadrukt het belang van voldoende bewijs en naleving van reglementen bij het aanvragen van juridische middelen zoals vervangende machtigingen. Het geeft ook inzicht in de bescherming van privacy binnen het kader van appartementsrecht en de voorwaarden waaronder een VvE kan overgaan tot dergelijke onderzoeken.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
