De zaak in het kort
Deze zaak draait om de vraag of de eigenaar van een recreatiewoning recht heeft op het verlaagde overdrachtsbelastingtarief van 2%, doordat zij de woning anders dan tijdelijk als hoofdverblijf zou gebruiken. De eigenaar, aangeduid als belanghebbende, heeft een woning gekocht die volgens de akte alleen voor recreatief gebruik is bestemd en waarin permanente bewoning niet is toegestaan. De belanghebbende meent echter dat zij voldoet aan het zogenoemde hoofdverblijfcriterium, waardoor zij recht zou hebben op het verlaagde tarief. De inspecteur van de Belastingdienst betwist dit, en de rechtbank heeft eerder geoordeeld dat de belanghebbende niet in haar bewijslast is geslaagd. Het Gerechtshof Den Haag moet nu beslissen over het hoger beroep dat de belanghebbende heeft ingesteld tegen deze uitspraak.
Het verloop van het proces en de feiten
De belanghebbende heeft aanvankelijk op aangifte het volledige overdrachtsbelastingtarief van 10,4% betaald bij de aanschaf van een recreatiewoning. Dit deed zij nadat de inspecteur haar bezwaar tegen deze belastingheffing had afgewezen. De Rechtbank Den Haag had eerder het beroep van de belanghebbende ongegrond verklaard, omdat zij niet kon aantonen dat de woning haar hoofdverblijf was.
Belanghebbende huurt een kamer in een andere woonplaats en kocht de recreatiewoning als tweede woning. In de leveringsakte van de woning staat dat het gebruik ervan recreatief moet zijn en permanente bewoning niet is toegestaan. De belanghebbende heeft echter een verklaring ondertekend waarin zij stelt dat de woning haar hoofdverblijf zal worden. Ondanks deze verklaring is zij nog steeds ingeschreven op het adres van de gehuurde woonruimte.
Tijdens de mondelinge behandeling bij het Hof heeft de belanghebbende verklaard dat ze voornamelijk in de recreatiewoning verblijft, waar ze boodschappen doet en sociale contacten onderhoudt. Ze heeft echter ook haar vrijwilligerswerk en sociale banden in de oorspronkelijke woonplaats behouden. Het Hof moet nu beoordelen of deze omstandigheden voldoende zijn om het verlaagde tarief toe te passen.
De beslissing van de rechtbank
Het Gerechtshof Den Haag heeft het beroep van de belanghebbende ongegrond verklaard. Het Hof oordeelde dat de belanghebbende niet voldoende bewijs heeft geleverd dat de recreatiewoning haar hoofdverblijf is. Het Hof baseert zich daarbij op de overwegingen van de rechtbank dat belanghebbende niet de vereiste objectieve gegevens heeft verstrekt om aan te tonen dat de woning haar centrale levensplaats is. De rechtbank benadrukte dat de bewijslast bij de belanghebbende ligt, en dat deze niet is geslaagd in het aantonen dat de woning het centrum van haar persoonlijke en economische belangen is geworden.
Belanghebbende had weliswaar bankafschriften overgelegd die pinbetalingen in de nabijheid van de woning aantonen, maar deze waren voornamelijk in het weekend, wat eerder op recreatief gebruik wijst. Bovendien had de belanghebbende de gehuurde woonruimte en haar inschrijving in de basisregistratie personen (BRP) behouden, wat aangeeft dat haar hoofdverblijf zich daar bevindt.
Het Hof voegde toe dat zelfs de betrokkenheid van belanghebbende bij de coöperatie van het recreatiepark niet voldoende was om aan te tonen dat de woning duurzaam als hoofdverblijf werd gebruikt. De bewijslast rust op belanghebbende om overtuigend aan te tonen dat zij de woning anders dan tijdelijk als hoofdverblijf gebruikt, wat zij niet voldoende heeft gedaan.
De beslissing van het Hof bevestigt de uitspraak van de rechtbank dat het verlaagde overdrachtsbelastingtarief in dit geval niet van toepassing is. Er is geen aanleiding voor een proceskostenveroordeling, en belanghebbende heeft de mogelijkheid om in cassatie te gaan bij de Hoge Raad der Nederlanden als ze het niet eens is met deze uitspraak.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
