De zaak in het kort
In deze rechtszaak speelde een conflict tussen een VvE-lid, aangeduid als [eisende partijen], en de energieleverancier ReDo Projects II B.V. De kern van het geschil was de vraag of [eisende partijen] gebonden was aan een exploitatieovereenkomst die de Vereniging van Eigenaren (VvE) had gesloten met ReDo. De overeenkomst betrof de levering van warmte en koude via een collectieve installatie. [eisende partijen] had zelf een individuele leveringsovereenkomst met ReDo en was van mening dat hij niet gebonden was aan de voorwaarden van de door de VvE gesloten exploitatieovereenkomst, met name de verplichting om een maandelijks vastrecht voor koude te betalen. De rechtbank oordeelde in het voordeel van [eisende partijen] en verklaarde dat deze niet gebonden is aan de exploitatieovereenkomst.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon met een dagvaarding door [eisende partijen] tegen ReDo. Het geschil vond plaats in de context van een appartementencomplex dat gebruikmaakte van een Warmte Koude Opslag (WKO) installatie, oorspronkelijk geplaatst door Cogas Duurzaam B.V. en later geĆ«xploiteerd door ReDo. [eisende partijen] had op 22 april 2023 een leveringsovereenkomst gesloten met ReDo, waarin bepaalde kortingen en voorwaarden waren opgenomen. De VvE, waarvan [eisende partijen] lid was, stemde op 7 juli 2025 in met een exploitatieovereenkomst met ReDo. Deze overeenkomst verplichtte iedere eigenaar tot betaling van een vastrecht koude van ā¬24,32 per maand gedurende 30 jaar, met de optie tot afkoop tegen een eenmalige betaling van ā¬8.920,73.
[eisende partijen] was het niet eens met deze voorwaarden, met name omdat hij zelf al een leveringsovereenkomst had waarin andere afspraken waren gemaakt, waaronder een korting op tarieven. Hij weigerde de exploitatieovereenkomst te ondertekenen en vorderde bij de rechter een verklaring dat hij niet gebonden was aan de voorwaarden van de exploitatieovereenkomst. Hij eiste ook dat de kortingen die in zijn eigen leveringsovereenkomst waren vastgelegd, gehandhaafd zouden blijven.
De beslissing van de rechtbank
De rechtbank oordeelde dat [eisende partijen] niet gebonden was aan artikel 5.8 van de exploitatieovereenkomst van de VvE, waarin het vastrecht koude werd geregeld. De rechtbank stelde dat de VvE geen vertegenwoordigingsbevoegdheid had ten aanzien van de appartementseigenaren als individuen voor dergelijke financiƫle verplichtingen. De leveringsovereenkomst die [eisende partijen] individueel met ReDo had gesloten, bleef van kracht, inclusief de afspraken over kortingen.
De rechtbank wees ook het argument van ReDo af dat het niet geven van korting schending van het non-discriminatiebeginsel zou kunnen zijn. De rechtbank stelde dat dit beginsel is bedoeld ter bescherming van de consument, dus kon niet door ReDo in hun nadeel worden ingezet.
Als gevolg hiervan oordeelde de rechtbank dat [eisende partijen] niet verplicht was de maandelijkse vastrecht koude te betalen en dat de kortingen gehandhaafd moesten worden. ReDo werd veroordeeld om de proceskosten van [eisende partijen] te betalen, die werden begroot op ā¬1.124,42 inclusief wettelijke rente. De rechtbank wees de overige vorderingen van [eisende partijen] af, waaronder een aanvullende claim over niet-verrekende kortingen aangezien [eisende partijen] de tarieven die als basis voor zijn berekening werden gebruikt, niet had overlegd.
Deze uitspraak onderstreept het belang van duidelijke afspraken in individuele leveringsovereenkomsten en bevestigt dat VvE’s niet zonder meer financiĆ«le verplichtingen aan individuele appartementseigenaren kunnen opleggen als deze niet binnen hun vertegenwoordigingsbevoegdheid vallen.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
