De zaak in het kort
Deze juridische kwestie betreft een klacht tegen een notaris met betrekking tot een vermeende ongeldige bepaling in een splitsingsakte en het ontbreken van die bepaling in de opvolgende akte van levering van een appartementsrecht. De splitsingsakte bevat een verplichting voor eigenaren om via een door de Vereniging van Eigenaars (VVE) aangewezen partij te verhuren, wat volgens de klaagster in strijd is met het Burgerlijk Wetboek. De klacht is deels gegrond verklaard en heeft geleid tot een waarschuwing voor de notaris.
Het verloop van het proces en de feiten
De procedure begon met een klacht die op 13 oktober 2025 door de klaagster, Van As Beheer B.V., werd ingediend bij het gerechtshof Amsterdam tegen een notaris. De klacht richtte zich op een splitsingsakte van 11 mei 2021 waarin staat dat eigenaren van een appartementsrecht alleen mogen verhuren via een door de VVE aangewezen partij. Deze bepaling werd niet overgenomen in de leveringsakte van het appartementsrecht aan de klaagster op 18 december 2023. De zaak werd behandeld door het gerechtshof na een eerdere ongegrondverklaring van de klacht door de kamer voor het notariaat in het ressort ’s-Hertogenbosch.
Tijdens de zitting op 28 januari 2026 werden door beide partijen hun standpunten naar voren gebracht. De klaagster voerde aan dat de verplichting in de splitsingsakte in strijd was met artikel 6:252 lid 1 van het Burgerlijk Wetboek, omdat deze een verplichting tot handelen inhield, terwijl de wet alleen een verplichting tot dulden of niet-doen toestaat. Daarnaast werd de notaris verweten de bepaling niet in de leveringsakte te hebben opgenomen, waardoor de schijn van een rechtsgeldige kwalitatieve verplichting werd gewekt, wat nadelig was voor de klaagster als eigenaar.
Het hof stelde vast dat de splitsingsakte was ingeschreven in de openbare registers op 11 mei 2021 en dat de leveringsakte die op 18 december 2023 werd opgesteld deze verplichting niet bevatte, ondanks dat dit vereist was volgens de splitsingsakte.
De beslissing van de rechtbank
Het gerechtshof Amsterdam oordeelde dat het niet evident is of de bepaling in de splitsingsakte als een kwalitatieve verplichting kan worden beschouwd. Het hof vond echter dat deze vraag niet relevant was voor de tuchtprocedure die zich richtte op het handelen van de notaris. De notaris had de bedoeling van de betrokken partijen bij de splitsingsakte duidelijk verwoord en was zorgvuldig in zijn formulering. Daarom werd klachtonderdeel 1 ongegrond verklaard.
Voor klachtonderdeel 2, waarin de notaris werd verweten de betreffende verplichting niet in de leveringsakte te hebben opgenomen, kwam het hof tot een ander oordeel dan de kamer en verklaarde dit onderdeel van de klacht gegrond. De notaris erkende dat hij de bepaling ten onrechte niet had opgenomen en stelde in hoger beroep dat hij maatregelen had genomen om dit te herstellen door een modelakte van levering te corrigeren en verbeterakten op te stellen voor alle betrokken appartementsrechten.
Als gevolg van de gegronde klacht besloot het hof de notaris een waarschuwing op te leggen. De beslissing van de kamer werd vernietigd en het hof veroordeelde de notaris tot het betalen van de kosten van de klaagster, inclusief het griffierecht en de kosten van behandeling in hoger beroep. De notaris werd ook veroordeeld tot het betalen van € 1.000 aan het Landelijk Dienstencentrum voor de Rechtspraak voor de behandeling van de klacht in hoger beroep.
Deze beslissing benadrukt de noodzaak voor notarissen om zorgvuldig te zijn in hun formuleringen en om te voldoen aan wettelijke vereisten bij het opstellen van juridische akten. Het belang van duidelijkheid en nauwkeurigheid in juridische documenten is cruciaal om misverstanden te voorkomen en de rechten van betrokken partijen te waarborgen.
Lees de originele uitspraak hier.
Disclaimer: Deze samenvatting is automatisch gegenereerd en kan daardoor fouten bevatten.
Raadpleeg altijd de originele uitspraak.
